Internal structure of root Questions in Gujarati

(A) બાહ્યકનું સૌથી અંદરનું સ્તર $Endodermis$ (અંતઃસ્તર) તરીકે ઓળખાય છે.
આ સ્તરના કોષો એકબીજા સાથે ચુસ્ત રીતે જોડાયેલા હોય છે.
આ કોષોની ત્રિજ્યાવર્તી અને અંદરની દીવાલો પર લિગ્નિન અને સુબેરિનનું સ્થૂલન જોવા મળે છે,જેને $Casparian$ $strip$ (કેસ્પેરિયન પટ્ટી) કહે છે.
$Endodermis$ ના કેટલાક કોષો જે આદિદારુ (protoxylem) ની સામે આવેલા હોય છે,તે પાતળી દીવાલ ધરાવે છે અને તેના પર આ સ્થૂલન હોતું નથી.
આ પાતળી દીવાલવાળા કોષોને $Passage$ $cells$ (માર્ગ કોષો) કહેવામાં આવે છે,જે બાહ્યકમાંથી પરિચક્ર (pericycle) સુધી પાણી અને દ્રાવ્ય ક્ષારોના વહનમાં મદદ કરે છે.

(A) અંતસ્થ રચનાની દ્રષ્ટિએ,મૂળને નીચે મુજબના સ્તરો અથવા પ્રદેશોમાં ક્રમશઃ વિભાજિત કરી શકાય છે:
એપિબ્લેમા $\rightarrow$ બાહ્યક (Cortex) $\rightarrow$ અંતઃસ્તર (Endodermis) $\rightarrow$ પરિચક્ર (Pericycle) $\rightarrow$ વાહક પેશીતંત્ર $\rightarrow$ મજ્જા (Pith).
એપિબ્લેમા એ મૂળની પેશીનું સૌથી બહારનું રોમમય સ્તર છે.
બાહ્યક એ સ્ટીલની બહાર આવેલી પાયાની પેશી છે.
અંતઃસ્તર એ બાહ્યકનું સૌથી અંદરનું સ્તર છે,જે પરિચક્રને ઘેરે છે.
પરિચક્ર એ સ્ટીલનું સૌથી બહારનું સ્તર છે,જે અંતઃસ્તર અને વાહક પેશીઓની વચ્ચે આવેલું હોય છે.

(C) સાચો જવાબ એકદળી મૂળ છે.
એકદળી મૂળની અંતસ્થ રચના ઘણી બાબતોમાં દ્વિદળી મૂળ જેવી જ હોય છે,કારણ કે બંનેમાં અધિસ્તર,બાહ્યક,અંતઃસ્તર,પરિચક્ર,વાહીપુલ અને મજ્જા હાજર હોય છે.
જોકે,એક મુખ્ય તફાવત જલવાહક પેશીના પુલોની સંખ્યા છે. દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે ઓછા જલવાહક પુલો (દ્વિઆર્ક થી ષટ્આર્ક) હોય છે,જ્યારે એકદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે છ કરતાં વધુ જલવાહક પુલો હોય છે,જેને $polyarch$ સ્થિતિ કહેવામાં આવે છે.
વધુમાં,એકદળી મૂળમાં મોટી અને સુવિકસિત મજ્જા હોય છે અને તેમાં કોઈ દ્વિતીય વૃદ્ધિ જોવા મળતી નથી.

(A) મૂળનો મધ્ય ભાગ,ખાસ કરીને એકદળી વનસ્પતિઓમાં,મજ્જા (Pith) દ્વારા રોકાયેલ હોય છે.
તે મૃદુતકીય કોષોનું બનેલું હોય છે જે પાતળી દીવાલવાળા અથવા જાડી દીવાલવાળા હોઈ શકે છે,અને તેનો આકાર ગોળાકાર અથવા કોણીય હોઈ શકે છે.
આ કોષોની વચ્ચે આંતરકોષીય અવકાશ હાજર હોય છે.
મજ્જાનું મુખ્ય કાર્ય ખોરાકનો સંગ્રહ કરવાનું છે.
દ્વિદળી મૂળમાં મજ્જા નાની અથવા અસ્પષ્ટ હોય છે,જ્યારે એકદળી મૂળમાં તે મોટી અને સ્પષ્ટ હોય છે.

(C) $Endodermis$ (અંતઃસ્તર) એ બાહ્યકના સૌથી અંદરનું સ્તર છે અને તે એક સ્તરીય હોય છે.
તેની મુખ્ય લાક્ષણિકતા $Casparian$ પટ્ટીઓની હાજરી છે,જે અંતઃસ્તરના કોષોની અરીય અને સ્પર્શકીય દીવાલો પર સુબેરિનયુક્ત પદાર્થની બનેલી પટ્ટીઓ છે.
આ પટ્ટીઓ પાણી અને દ્રાવ્ય પદાર્થોના વાહક નળાકારમાં થતા એપોપ્લાસ્ટિક વહનને અટકાવે છે.

(D) $\text{પરિચક્ર}$ $(Pericycle)$ એ મૂળમાં $\text{સ્ટીલ}$ $(stele)$ નું સૌથી બહારનું સ્તર છે।
તે $\text{અંતઃસ્તર}$ $(endodermis)$ અને વાહક પેશીઓ ($\text{જલવાહક}$ અને $\text{અન્નવાહક}$) ની વચ્ચે આવેલું હોય છે।
દ્વિદળી મૂળમાં, પાર્શ્વ મૂળ (મૂળની શાખાઓ) $\text{પરિચક્ર}$ ના કોષોમાંથી અંતર્જાત રીતે (endogenously) ઉદ્ભવે છે।

(A) સંયોજક પેશી એ મૃદુતકીય કોષોને દર્શાવે છે જે દ્વિદળી અને એકદળી વનસ્પતિઓના મૂળમાં જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીના પુલની વચ્ચે આવેલા હોય છે. આ કોષો સંગ્રહસ્થાન તરીકે કાર્ય કરે છે અને વાહકપેશીના બંધારણ માટે આવશ્યક છે.

(D) દ્વિદળી મૂળમાં,પાર્શ્વ મૂળ અને દ્વિતીય વૃદ્ધિ દરમિયાન વાહક એધાની શરૂઆત પરિચક્ર (pericycle) ના કોષોમાંથી થાય છે. પરિચક્ર એ અંતઃસ્તર અને વાહક પેશીની વચ્ચે આવેલું કોષોનું સ્તર છે. આ કોષો વિભાજન પામવાની ક્ષમતા ધરાવે છે અને પાર્શ્વ મૂળ બનાવે છે,જે બાહ્યક અને અધિસ્તરમાંથી બહાર નીકળે છે.

(C) વલ્ક (cortex) ના સૌથી અંદરના સ્તરને અંતઃસ્તર (Endodermis) કહેવામાં આવે છે.
તે પીપળા આકારના કોષોનું એક જ સ્તર ધરાવે છે જેમાં આંતરકોષીય અવકાશનો અભાવ હોય છે.
અંતઃસ્તરના કોષોની સ્પર્શકીય અને ત્રિજ્યાવર્તી કોષદીવાલ પર પાણી માટે અપ્રવેશ્ય,મીણ જેવો પદાર્થ સુબેરિન જમા થયેલ હોય છે,જે કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ (Casparian strips) બનાવે છે.

(A) $Exarch$ (બહિઃઆદિદારુક) એ વાહક પુલની એવી સ્થિતિ છે જેમાં $protoxylem$ (સૌથી પહેલાં બનતું જલવાહક પેશી) પરિઘ (બહારની તરફ) તરફ હોય છે અને $metaxylem$ (પછીથી બનતું જલવાહક પેશી) કેન્દ્ર (અંદરની તરફ) તરફ હોય છે. આ ગોઠવણી સપુષ્પી વનસ્પતિઓના મૂળમાં જોવા મળે છે.
તેનાથી વિપરીત,$Endarch$ (અંતઃઆદિદારુક) એ એવી સ્થિતિ છે જેમાં $protoxylem$ અંદરની તરફ અને $metaxylem$ બહારની તરફ હોય છે,જે પ્રકાંડમાં જોવા મળે છે.

(A) દ્વિદળી મૂળમાં,બાહ્યક (cortex) પાતળી દીવાલ ધરાવતા મૃદુતક કોષોના અનેક સ્તરોનું બનેલું હોય છે. આ મૃદુતક કોષોમાં આંતરકોષીય અવકાશ જોવા મળે છે.
બાહ્યકનું સૌથી અંદરનું સ્તર અંતઃસ્તર (endodermis) તરીકે ઓળખાય છે. તે પીપળાકાર કોષોનું એક સ્તર ધરાવે છે જે કોઈપણ આંતરકોષીય અવકાશ વગર ચુસ્ત રીતે ગોઠવાયેલા હોય છે.
અંતઃસ્તરના કોષોની સ્પર્શક તેમજ ત્રિજ્યાવર્તી દીવાલો પર પાણી માટે અપ્રવેશ્ય,મીણ જેવો પદાર્થ સુબેરિન જમા થયેલો હોય છે,જેને કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ કહેવામાં આવે છે.
તેથી,આંતરકોષીય અવકાશ બાહ્યકમાં $(A)$ જોવા મળે છે અને અંતઃસ્તરમાં $(B)$ ગેરહાજર હોય છે.

(D) જલવાહક પેશીના વિકાસ દરમિયાન,જ્યારે આદિદારુ (protoxylem) પરિઘ તરફ અને અનુદારુ (metaxylem) કેન્દ્ર તરફ સ્થિત હોય,ત્યારે તે સ્થિતિને $Exarch$ (બહિરારંભી) કહેવામાં આવે છે.
આ ગોઠવણીમાં,જલવાહક પેશીનું વિભેદન પરિઘથી કેન્દ્ર તરફ થાય છે,જેને કેન્દ્રગામી વિકાસ તરીકે વર્ણવવામાં આવે છે.
આ પ્રકારની જલવાહક પેશીની ગોઠવણી આવૃત બીજધારી વનસ્પતિઓના મૂળમાં જોવા મળે છે.

(B) મૂળમાં,જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીઓ અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર એકાંતરે ગોઠવાયેલી હોય છે,જેને અરીય વાહક પુલ કહેવામાં આવે છે.
પુષ્પધારી વનસ્પતિઓના મૂળમાં,આદિદારુ (protoxylem) પરિઘ તરફ અને અનુદારુ (metaxylem) કેન્દ્ર તરફ હોય છે,આ સ્થિતિને બાહ્યકદિષ્ટ (exarch) જલવાહક કહેવાય છે.
તેથી,એકદળી મૂળમાં અરીય વાહક પુલ અને બાહ્યકદિષ્ટ જલવાહક જોવા મળે છે.

(D) દ્વિદળી મૂળની આંતરિક રચનાના આધારે:
$A$ એ અંતઃસ્તર (Endodermis) દર્શાવે છે,જે બાહ્યકના સૌથી અંદરના સ્તર તરીકે હોય છે.
$B$ એ સંયોજક પેશી (Conjunctive tissue) દર્શાવે છે,જે જલવાહક અને અન્નવાહક પુલની વચ્ચે આવેલી મૃદુતકીય પેશી છે.
$C$ એ આદિદારુ (Protoxylem) દર્શાવે છે,જેમાં પરિઘ તરફ નાના વાહિનીઓ હોય છે.
$D$ એ અનુદારુ (Metaxylem) દર્શાવે છે,જેમાં કેન્દ્ર તરફ મોટી વાહિનીઓ હોય છે.
$E$ એ અન્નવાહક (Phloem) દર્શાવે છે,જે જલવાહકની બહારની તરફ આવેલી હોય છે.
$F$ એ મજ્જા (Pith) દર્શાવે છે,જે દ્વિદળી મૂળમાં કેન્દ્રમાં ખૂબ નાની અથવા અસ્પષ્ટ હોય છે.
તેથી,સાચો ક્રમ $A-$ અંતઃસ્તર,$B-$ સંયોજક પેશી,$C-$ આદિદારુ,$D-$ અનુદારુ,$E-$ અન્નવાહક,$F-$ મજ્જા છે.

(B) મૂળના અગ્રભાગની રચનાના આધારે:
$A$ એ બાહ્યક (Cortex) દર્શાવે છે,જે અધિસ્તર અને વાહકપેશીની વચ્ચે આવેલો પ્રદેશ છે.
$B$ એ અધિસ્તર (Epidermis) દર્શાવે છે,જે મૂળનું સૌથી બહારનું સ્તર છે.
$C$ એ મૂળનું અગ્રસ્થ વર્ધનશીલ પેશી (Root apical meristem) દર્શાવે છે,જે મૂળના ટોચના ભાગે સક્રિય રીતે વિભાજન પામતા કોષોનો પ્રદેશ છે જે પ્રાથમિક વૃદ્ધિ માટે જવાબદાર છે.
તેથી,સાચી ઓળખ $A-$ બાહ્યક,$B-$ અધિસ્તર,$C-$ મૂળનું અગ્રસ્થ વર્ધનશીલ પેશી છે.

(B) એકદળી અને દ્વિદળી વનસ્પતિના મૂળમાં વાહકપેશીપૂલ અરીય પ્રકારના હોય છે.
અરીય વાહકપેશીપૂલમાં,જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીઓ અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર એકાંતરે ગોઠવાયેલી હોય છે.
આ ગોઠવણી મૂળની અંતસ્થ રચનાની લાક્ષણિકતા છે,જે આપેલ આકૃતિમાં દર્શાવ્યા મુજબ છે,જ્યાં જલવાહક અને અન્નવાહકના ભાગો મૃદુતકીય પેશી દ્વારા અલગ પડે છે.

(B) પાર્શ્વ મૂળ મૂળના $Pericycle$ (પરિચક્ર) સ્તરમાંથી ઉદ્ભવે છે. તેઓ અધિસ્તરને બદલે આંતરિક પેશીઓમાંથી ઉદ્ભવતા હોવાથી,તેમને $endogenous$ (અંતર્જાત) મૂળના ગણવામાં આવે છે.

(A) પોલીઆર્ક જલવાહક પેશી એટલે કે વાહક પેશીમાં છ કરતાં વધુ જલવાહક પુલની હાજરી. આ રચના એકદળી મૂળનું લાક્ષણિક લક્ષણ છે. તેની સરખામણીમાં,દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે દ્વિઆર્ક (diarch) થી હેક્સાઆર્ક (hexarch) સ્થિતિ જોવા મળે છે,જ્યારે પ્રકાંડમાં વાહક પુલો વલયાકાર અથવા વિખરાયેલી સ્થિતિમાં ગોઠવાયેલા હોય છે.

(C) કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ મૂળના અંતઃસ્તર (endodermis) ના કોષો પર જોવા મળે છે,જે પીપળા જેવા (barrel-shaped) આકારના હોય છે.
વાલ આકારના રક્ષક કોષો દ્વિદળી વનસ્પતિના વાયુરંધ્રમાં જોવા મળે છે.
ડમ્બેલ આકારના રક્ષક કોષો એકદળી વનસ્પતિના વાયુરંધ્રમાં જોવા મળે છે.
વાતછિદ્રો (Lenticels) મસૂર આકારના હોય છે.

(A) મૂળની આંતરિક રચનામાં,જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીના પુલની વચ્ચે આવેલી મૃદુતકીય કોષોની પેશીને સંયોજક પેશી કહેવામાં આવે છે. આ પેશી ખોરાકનો સંગ્રહ કરવામાં અને રચનાત્મક આધાર આપવામાં મદદ કરે છે.

(B) દ્વિદળી મૂળમાં મજ્જા (Pith) ગેરહાજર હોય છે અથવા ખૂબ જ નાની અને અલ્પવિકસિત હોય છે. તેની સરખામણીમાં,એકદળી મૂળમાં કેન્દ્રમાં મોટી અને સુવિકસિત મજ્જાની હાજરી જોવા મળે છે. તેથી,મોટી મજ્જાની હાજરી એ એક એવું લક્ષણ છે જેના દ્વારા એકદળી મૂળ દ્વિદળી મૂળથી અલગ પડે છે.

(B) મૂળનું પરિચક્ર પાતળી દીવાલ ધરાવતા મૃદુતકીય કોષોનું બનેલું હોય છે. તે ક્યારેય દ્રઢોતકી હોતું નથી કારણ કે તે પાર્શ્વ મૂળના ઉદભવનું સ્થાન છે. પાર્શ્વ મૂળ અંતર્જાત (endogenous) ઉદભવ ધરાવે છે,જેનો અર્થ છે કે તે પરિચક્રના કોષોમાંથી ઉદભવે છે. જો પરિચક્ર દ્રઢોતકી હોત,તો પાર્શ્વ મૂળ બાહ્યક અને અધિસ્તરમાંથી બહાર નીકળી શકત નહીં.

(C) મૂળના અંતઃસ્તરને ઘણીવાર જૈવિક ચેક પોસ્ટ અથવા પાસપોર્ટ પોઈન્ટ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે કારણ કે તે વાહક નળાકારમાં પાણી અને દ્રાવ્ય પદાર્થોના વહનને નિયંત્રિત કરે છે.
આ સ્તર કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓની હાજરી દ્વારા લાક્ષણિકતા ધરાવે છે,જે સુબેરિનયુક્ત જાડાઈ છે અને પાણીના એપોપ્લાસ્ટિક વહનને અટકાવે છે.
વધુમાં,તેમાં પેસેજ કોષો હોય છે,જે પાતળી દીવાલવાળા કોષો છે જે પાણી અને ખનિજોને જલવાહક પેશીમાં પ્રવેશવા દે છે.

(A) મૂળમાં,જલવાહક પેશીની ગોઠવણી $Exarch$ (બાહ્ય આદિદારૂ) પ્રકારની હોય છે,જેમાં આદિદારૂ (Protoxylem) પરિઘ તરફ હોય છે (કેન્દ્રગામી વિકાસ).
પ્રકાંડમાં,જલવાહક પેશીની ગોઠવણી $Endarch$ (અંતઃ આદિદારૂ) પ્રકારની હોય છે,જેમાં આદિદારૂ (Protoxylem) મજ્જા (pith) તરફ હોય છે (કેન્દ્રત્યાગી વિકાસ).
તેથી,કેન્દ્રગામી જલવાહક પેશી મૂળનું લક્ષણ છે અને કેન્દ્રત્યાગી જલવાહક પેશી પ્રકાંડનું લક્ષણ છે.
આમ,સાચો જવાબ $(A)$ છે.

(D) Hanstein ના હિસ્ટોજન સિદ્ધાંત મુજબ,ત્રણ હિસ્ટોજન હોય છે: ડર્મેટોજન,પેરિબ્લેમ અને પ્લેરોમ.
એકદળી મૂળમાં ચાર હિસ્ટોજન હોય છે (મૂળટોપ માટે કેલિપ્ટ્રોજન સહિત),ત્રણ નહીં,જેવું Clowes દ્વારા જણાવવામાં આવ્યું છે.
તેથી,વિધાન ખોટું છે.
દ્વિદળી મૂળમાં,આદિકોષોનો સૌથી અંદરનો સમૂહ (પ્લેરોમ) મધ્યસ્થ રંભ (stele) બનાવે છે,મૂળટોપ નહીં.
તેથી,કારણ પણ ખોટું છે.

(D) એકદળી મૂળમાં,પરિચક્ર માત્ર પાર્શ્વ મૂળ ઉત્પન્ન કરે છે; તે ત્વક્ષૈધા ઉત્પન્ન કરતું નથી કારણ કે એકદળી મૂળમાં દ્વિતીય વૃદ્ધિ જોવા મળતી નથી.
તેથી,વિધાન ખોટું છે.
એકદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે પોલીઆર્ક (બહુઆર્ક) વાહક પુલ (છ કરતા વધુ જલવાહક પેશીના પુલ) હોય છે,ટેટ્રાર્ક નહીં.
ટેટ્રાર્ક વાહક પુલ દ્વિદળી મૂળની લાક્ષણિકતા છે.
તેથી,કારણ પણ ખોટું છે.

(A) કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ એ અંતઃસ્તરના કોષોની કોષદીવાલમાં જોવા મળતી સુબેરિનયુક્ત પટ્ટીઓ છે.
આ પટ્ટીઓ પાણી માટે અપ્રવેશ્ય હોય છે અને તે પાણી તેમજ દ્રાવ્ય પદાર્થોને અંતઃસ્તરના સ્તર પર એપપ્લાસ્ટિક માર્ગ (કોષદીવાલ દ્વારા) ને બદલે સિમ્પ્લાસ્ટિક માર્ગ (કોષરસ દ્વારા) દ્વારા વહન કરવા માટે મજબૂર કરે છે.
તેથી,તેનું સાચું સ્થાન અંતઃસ્તર છે.

(B) પ્રોટોઝાયલેમ એ સૌથી પહેલા બનતું પ્રાથમિક ઝાયલેમ તત્વ છે.
જ્યારે પ્રોટોઝાયલેમ પરિઘ તરફ અને મેટાઝાયલેમ કેન્દ્ર તરફ હોય,ત્યારે આ ગોઠવણીને $Exarch$ (બહિરારંભી) કહેવામાં આવે છે.
આ ગોઠવણીમાં,પ્રોટોઝાયલેમ ફ્લોએમની નજીક આવેલું હોય છે.
આ પ્રકારની ગોઠવણી આવૃત બીજધારી વનસ્પતિઓના મૂળમાં જોવા મળે છે.

(MONOCOT ROOT) અરીય વાહકપુલ: મૂળમાં જલવાહક અને અન્નવાહક અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર એકાંતરે ગોઠવાયેલા હોય છે. વાહકપુલની આ પ્રકારની રચનાને અરીય વાહકપુલ કહેવામાં આવે છે.
$(b)$ બહુઆદિ જલવાહક: જ્યારે જલવાહક પેશીના છ કરતા વધારે સમૂહો હાજર હોય,ત્યારે તેને બહુઆદિ (Polyarch) સ્થિતિ કહેવામાં આવે છે. આ એકદળી મૂળની લાક્ષણિકતા છે.
$(c)$ સુવિકસિત મજ્જા: આંતરકોષીય અવકાશ ધરાવતા મૃદુતકીય કોષોની બનેલી સુવિકસિત મજ્જા એ એકદળી મૂળની લાક્ષણિકતા છે.

(C) $\Rightarrow$ પ્રશ્નમાં દર્શાવેલ લાક્ષણિકતાઓ મૂળમાં જોવા મળે છે.
$1$. મૂળમાં વાહીપુલ અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર ગોઠવાયેલા હોય છે,જેને અરીય ગોઠવણી કહેવામાં આવે છે.
$2$. ચાર જલવાહક પેશીના પટ્ટાઓ (ચતુઃસ્થિત) અને આદિદારુની બાહ્યસ્થિત (exarch) સ્થિતિ (જ્યાં આદિદારુ પરિઘ તરફ હોય છે) એ દ્વિદળી મૂળની લાક્ષણિકતા છે.
તેથી,આ વનસ્પતિ પદાર્થ દ્વિદળી મૂળ છે.

(C) સજીવોની આંતરિક રચનાના અભ્યાસને $Anatomy$ (અંતઃસ્થ રચનાવિદ્યા) કહેવામાં આવે છે.
$Morphology$ (બાહ્યાકારવિદ્યા) એ બાહ્ય સ્વરૂપો અને લક્ષણોના અભ્યાસ સાથે સંબંધિત છે.
$Histology$ (પેશીવિદ્યા) એ પેશીઓનો અભ્યાસ છે.
તેથી,વનસ્પતિઓની આંતરિક રચનાના અભ્યાસને ખાસ કરીને $Anatomy$ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.

(B) મૂલાગ્રના આયામ છેદમાં,કોષોનું સૌથી બહારનું સ્તર અધિસ્તર (જેને રોમમય સ્તર અથવા રાઈઝોડર્મિસ તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે) છે.
અધિસ્તરની બરાબર અંદર આવેલો પ્રદેશ,જે આંતરકોષીય અવકાશ ધરાવતા પાતળી દીવાલવાળા મૃદુતકીય કોષોના અનેક સ્તરોનો બનેલો હોય છે,તેને બાહ્યક કહેવામાં આવે છે.
આપેલ આકૃતિમાં,$P$ એ મૂળના આંતરિક પ્રદેશ તરફ નિર્દેશ કરે છે,જે બાહ્યક દર્શાવે છે.
$Q$ એ મૂળના સૌથી બહારના સ્તર તરફ નિર્દેશ કરે છે,જે અધિસ્તર દર્શાવે છે.
તેથી,$P$ એ બાહ્યક છે અને $Q$ એ અધિસ્તર છે,જે વિકલ્પ $B$ ને અનુરૂપ છે.

(A) મૂળ,પ્રકાંડ અને પર્ણો જેવા વનસ્પતિ અંગોની આંતરિક રચના અને પેશીય આયોજનનો અભ્યાસ કરવા માટે,વનસ્પતિશાસ્ત્રીઓ સામાન્ય રીતે અનુપ્રસ્થ છેદ (Transverse Section - $TS$) લે છે.
અનુપ્રસ્થ છેદ દ્વારા પેશીઓની ત્રિજ્યાવર્તી ગોઠવણી જેવી કે અધિસ્તર,બાહ્યક,અંતઃસ્તર,પરિચક્ર અને વાહકપેશી પુલનું અવલોકન કરી શકાય છે.
જોકે કોષોની ઊભી ગોઠવણીના અભ્યાસ માટે આયામ છેદ (Longitudinal Section - $LS$) નો પણ ઉપયોગ થાય છે,પરંતુ પેશીય આયોજનને સમજવા માટે અનુપ્રસ્થ છેદ એ પ્રમાણિત પદ્ધતિ છે.

(C) દ્વિદળી મૂળમાં,પરિઘ (સૌથી બહાર) થી કેન્દ્ર (સૌથી અંદર) સુધીના સ્તરોનો ક્રમ નીચે મુજબ છે:
$1$. અધિસ્તર (Epiblema): સૌથી બહારનું એક સ્તરીય કોષોનું આવરણ.
$2$. બાહ્યક (Cortex): આંતરકોષીય અવકાશ ધરાવતા પાતળી દીવાલવાળા મૃદુતકીય કોષોના અનેક સ્તરો.
$3$. અંતઃસ્તર (Endodermis): બાહ્યકનું સૌથી અંદરનું સ્તર,જે કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ દ્વારા ઓળખાય છે.
$4$. પરિચક્ર (Pericycle): અંતઃસ્તરની અંદરનું સ્તર,જે પાર્શ્વ મૂળના ઉદભવ માટે જવાબદાર છે.
$5$. મજ્જા (Pith): કેન્દ્રનો ભાગ,જે દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે નાનો અથવા અસ્પષ્ટ હોય છે.
તેથી,સાચો ક્રમ અધિસ્તર $\rightarrow$ બાહ્યક $\rightarrow$ અંતઃસ્તર $\rightarrow$ પરિચક્ર $\rightarrow$ મજ્જા છે.

(D) $\text{અંત:સ્તર}$ એ મૂળમાં બાહ્યકનું સૌથી અંદરનું સ્તર છે।
તે $\text{કાસ્પેરિયન}$ $\text{પટ્ટિકા}$ની હાજરી દ્વારા લાક્ષણિકતા ધરાવે છે, જે $\text{સુબેરિન}$ અને $\text{લિગ્નિન}$ના બનેલા પાણી માટે અપ્રવેશ્ય પટ્ટાઓ છે, જે અંત:સ્તરના કોષોની ત્રિજ્યાવર્તી અને સ્પર્શકીય દીવાલોમાં જમા થાય છે।
આ પટ્ટિકાઓ પાણી અને દ્રાવ્ય પદાર્થોના અપોપ્લાસ્ટિક વહનને વાહક પેશીઓમાં પ્રવેશતા અટકાવે છે, જેનાથી તેમને અંત:સ્તરના કોષોના કોષરસપટલમાંથી પસાર થવાની ફરજ પડે છે।

$(A)$ સપુષ્પી વનસ્પતિઓમાં, મૂળમાં જલવાહક પેશીની ગોઠવણી લાક્ષણિક રીતે 'બહિરારંભી' (exarch) હોય છે.
બહિરારંભી સ્થિતિમાં, આદિદારુ (protoxylem) પરિઘ તરફ અને અનુદારુ (metaxylem) કેન્દ્ર તરફ આવેલું હોય છે.
એકદળી મૂળ અને દ્વિદળી મૂળ બંનેમાં જલવાહક પેશીના વિકાસની બહિરારંભી સ્થિતિ જોવા મળે છે.
તેથી, એકદળી અને દ્વિદળી બંને મૂળમાં બહિરારંભી મધ્યરંભ હોય છે.

(D) દ્વિદળી મૂળમાં,પાર્શ્વીય મૂળ $Pericycle$ (પરિચક્ર) માંથી ઉત્પન્ન થાય છે.
$Pericycle$ એ $Endodermis$ (અંત:સ્તર) ની બરાબર અંદર આવેલું કોષોનું સ્તર છે.
આ કોષો વિભાજન પામવાની ક્ષમતા ધરાવે છે અને પાર્શ્વીય મૂળને જન્મ આપે છે,તેથી જ પાર્શ્વીય મૂળની ઉત્પત્તિને $Endogenous$ (અંતર્જાત) તરીકે વર્ણવવામાં આવે છે.

(B) એકદળી મૂળમાં જલવાહક પેશીના પુલની સંખ્યા સામાન્ય રીતે $6$ કરતા વધુ (પોલિઆર્ક) હોય છે,જ્યારે દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે $2$ થી $4$ જલવાહક પુલ હોય છે. એકદળી મૂળમાં મજ્જા મોટી અને સુવિકસિત હોય છે,જ્યારે દ્વિદળી મૂળમાં મજ્જા ખૂબ નાની અથવા ગેરહાજર હોય છે. તેથી,મજ્જા નાની અને અસ્પષ્ટ હોય છે તે વિધાન એકદળી મૂળ માટે ખોટું છે. એકદળી વનસ્પતિઓમાં દ્વિતીય વૃદ્ધિ જોવા મળતી નથી અને તેમાં વાહક એધાનો અભાવ હોય છે.

(B) આપેલી આકૃતિ મૂળની આંતરિક રચના દર્શાવે છે. મુખ્ય લાક્ષણિકતાઓમાં મૂળરોમની હાજરી,સ્પષ્ટ અંતઃસ્તર અને અરીય વાહીપુલની ગોઠવણીનો સમાવેશ થાય છે,જેમાં જલવાહક અને અન્નવાહક એકાંતરે ગોઠવાયેલા હોય છે. ખાસ કરીને,જલવાહકમાં ટેટ્રાર્ક (ચાર જલવાહક પુલ) સ્થિતિ જોવા મળે છે,જે દ્વિદળી મૂળની લાક્ષણિકતા છે. એકદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે પોલીઆર્ક (ઘણા જલવાહક પુલ) સ્થિતિ જોવા મળે છે. તેથી,આ રચના દ્વિદળી મૂળ દર્શાવે છે.

(A) આપેલ આકૃતિ દ્વિદળી મૂળનો આડછેદ દર્શાવે છે.
$P$ એ બાહ્યક (Cortex) દર્શાવે છે,જે અધિસ્તર અને અંતઃસ્તર વચ્ચેનો પ્રદેશ છે.
$Q$ એ આદિદારુ (Protoxylem) દર્શાવે છે,જે પરિઘ તરફ આવેલા નાના જલવાહિની ઘટકો છે.
$R$ એ મજ્જા (Pith) દર્શાવે છે,જે મૂળનો કેન્દ્રિય ભાગ છે,જે દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે નાનો અથવા અસ્પષ્ટ હોય છે.

(A) કાસ્પેરિયન પટ્ટી એ અંતઃસ્તરની ત્રિજ્યાવર્તી અને સ્પર્શકીય કોષદીવાલોમાં જમા થયેલ કોષદીવાલ દ્રવ્યની પટ્ટી છે,જે રાસાયણિક રીતે સુબેરિનની બનેલી હોય છે.
$1$. કાસ્પેરિયન પટ્ટી મૂળના અંતઃસ્તરની લાક્ષણિકતા છે,પ્રકાંડની નહીં. તેથી,વિકલ્પ $A$ અસંગત છે.
$2$. તે સુબેરિનયુક્ત સ્થૂલન છે,તેથી વિકલ્પ $B$ સાચો છે.
$3$. સુબેરિનની હાજરીને કારણે,તે પાણી માટે અપ્રવેશશીલ છે,તેથી વિકલ્પ $C$ સાચો છે.
$4$. સંદ્રવ્યપથમાં,પાણી કોષરસ અને કોષરસતંતુઓ દ્વારા વહન પામે છે,જે કોષદીવાલના અવરોધોને ઓળંગી જાય છે; તેથી,કાસ્પેરિયન પટ્ટી આ માર્ગમાં અવરોધ ઊભો કરતી નથી,તેથી વિકલ્પ $D$ સાચો છે.

(A) એન્ડાર્ક અને એક્સાર્ક એ પ્રાથમિક જલવાહક પેશીની ગોઠવણીનું વર્ણન કરવા માટે વપરાતા શબ્દો છે,દ્વિતીયક જલવાહક પેશીના નહીં.
પ્રાથમિક જલવાહક પેશી પ્રોટોઝાયલેમ (આદિદારુ) અને મેટાઝાયલેમ (અનુદારુ) ની બનેલી હોય છે. અંગમાં પ્રોટોઝાયલેમ અને મેટાઝાયલેમના સાપેક્ષ સ્થાનના આધારે,ગોઠવણી એન્ડાર્ક અથવા એક્સાર્ક પ્રકારની હોય છે.
એન્ડાર્ક સ્થિતિમાં,પ્રોટોઝાયલેમ કેન્દ્ર (મજ્જા) તરફ હોય છે,જે પ્રકાંડની લાક્ષણિકતા છે. એક્સાર્ક સ્થિતિમાં,પ્રોટોઝાયલેમ પરિઘ તરફ હોય છે,જે મૂળની લાક્ષણિકતા છે.
તેથી,વિધાન $I$ ખોટું છે કારણ કે તેમાં પ્રાથમિક જલવાહક પેશીને બદલે દ્વિતીયક જલવાહક પેશીનો ઉલ્લેખ છે,અને વિધાન $II$ સાચું છે.

(C) દ્વિદળી મૂળની અંતસ્થ રચનામાં,બાહ્યક એ અધિસ્તર અને વાહીપુલ વચ્ચેનો પ્રદેશ છે.
તે આંતરકોષીય અવકાશ ધરાવતા પાતળી દીવાલવાળા મૃદુતકીય કોષોના અનેક સ્તરોનો બનેલો હોય છે.
બાહ્યકના સૌથી અંદરના સ્તરને અંતઃસ્તર (Endodermis) તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
તે બેરલ આકારના કોષોના એક સ્તરનું બનેલું હોય છે જે કોઈપણ આંતરકોષીય અવકાશ વગર ચુસ્ત રીતે ગોઠવાયેલા હોય છે.
અંતઃસ્તરના કોષોની લાક્ષણિકતા એ છે કે તેમાં કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓના સ્વરૂપમાં સુબેરિન નામનું પાણી માટે અપ્રવેશ્ય,મીણ જેવું દ્રવ્ય જોવા મળે છે.

(D) દ્વિદળી મૂળમાં,જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીના પુલ એકાંતરે ગોઠવાયેલા હોય છે.
જલવાહક અને અન્નવાહક પેશીની વચ્ચે આવેલા મૃદુતકીય કોષોને સંયોજક પેશી કહેવામાં આવે છે.
આ કોષો દ્વિતીય વૃદ્ધિ દરમિયાન વાહક એધાના નિર્માણમાં મહત્વનો ભાગ ભજવે છે.

(B) $Radial$ (ત્રિજ્યાવર્તી) વાહક પુલમાં,$Xylem$ (જલવાહક) અને $Phloem$ (અન્નવાહક) અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર એકાંતરિત રીતે ગોઠવાયેલા હોય છે. આ પ્રકારની ગોઠવણી આવૃત બીજધારી અને અનાવૃત બીજધારી વનસ્પતિઓના મૂળની લાક્ષણિકતા છે. તેનાથી વિપરીત,$Conjoint$ (સંયુક્ત) પુલમાં $Xylem$ અને $Phloem$ એક જ ત્રિજ્યા પર આવેલા હોય છે. તેથી,સાચો જવાબ $Radial$ છે.

(B) કેસ્પેરિયન પટ્ટીઓ એ અંતઃસ્તરના કોષોની ત્રિજ્યાવર્તી અને સ્પર્શકીય દીવાલો પર જોવા મળતા સુબેરિનયુક્ત પદાર્થના પટ્ટાઓ છે.
આ પટ્ટીઓ પાણી માટે અપ્રવેશ્ય હોય છે અને તે મૂળના અંતઃસ્તરની લાક્ષણિકતા છે.
તેઓ પાણી અને દ્રાવ્ય પદાર્થોના વાહક પેશી સુધીના પ્રવાહને નિયંત્રિત કરવામાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે,કારણ કે તે પાણીને સિમ્પ્લાસ્ટિક માર્ગ દ્વારા વહન કરવા માટે મજબૂર કરે છે.

(B) આપેલ લક્ષણો દ્વિદળી મૂળની આંતરિક રચના દર્શાવે છે:
$1$. એકકોષીય મૂળરોમ એ મૂળની લાક્ષણિકતા છે.
$2$. અંતઃસ્તરમાં પેસેજ કોષો (માર્ગ કોષો) જોવા મળે છે,જે આદિદારૂની સામે પાતળી દીવાલ ધરાવતા કોષો છે.
$3$. દ્વિદળી મૂળમાં મજ્જા નાની અથવા અસ્પષ્ટ હોય છે.
$4$. વાહકપુલ અરીય હોય છે,એટલે કે જલવાહક અને અન્નવાહક અલગ-અલગ ત્રિજ્યા પર ગોઠવાયેલા હોય છે.
$5$. જલવાહક આદિદારૂ બહારની તરફ (Exarch) હોય છે,એટલે કે આદિદારૂ પરિઘ તરફ અને અનુદારૂ કેન્દ્ર તરફ હોય છે.
$6$. દ્વિદળી મૂળમાં સામાન્ય રીતે $2-4$ જલવાહક અને અન્નવાહકના સમૂહો હોય છે (દ્વિ-આદિદારૂથી ચતુઃ-આદિદારૂ સ્થિતિ).

(C) હાયપોડર્મિસ એ વનસ્પતિના પ્રકાંડમાં અધિસ્તરની બરાબર નીચે આવેલું કોષોનું સ્તર છે.
દ્વિદળી પ્રકાંડમાં, હાયપોડર્મિસ સામાન્ય રીતે સ્થૂલકોણક (collenchymatous) હોય છે, જે યાંત્રિક આધાર પૂરો પાડે છે.
એકદળી પ્રકાંડમાં, હાયપોડર્મિસ સામાન્ય રીતે દ્રઢોત્તકીય (sclerenchymatous) હોય છે.
જોકે, એકદળી અને દ્વિદળી બંને વનસ્પતિઓના મૂળમાં હાયપોડર્મિસ ગેરહાજર હોય છે.
મૂળમાં, અધિસ્તરની નીચેનું સ્તર બાહ્યક (cortex) હોય છે, અને તેમાં કોઈ વિશિષ્ટ હાયપોડર્મલ સ્તર હોતું નથી.

(C) સૂર્યમુખીનું મૂળ એ લાક્ષણિક દ્વિદળી મૂળ છે.
દ્વિદળી મૂળમાં,જલવાહક અને અન્નવાહક પુલોની સંખ્યા સામાન્ય રીતે $2$ થી $6$ ની વચ્ચે હોય છે.
ચોક્કસ રીતે કહીએ તો,સૂર્યમુખીનું મૂળ સામાન્ય રીતે ચતુઃસૂત્રી (tetrarch) હોય છે,જેનો અર્થ છે કે તેમાં $4$ જલવાહક પુલ હોય છે.
તેથી,સાચો જવાબ $4$ છે.

(A) આપેલ આકૃતિમાં,જલવાહક પેશીના પુલ અરીય રીતે ગોઠવાયેલા છે,જેમાં આદિદારુ (protoxylem) પરિઘ તરફ અને અનુદારુ (metaxylem) કેન્દ્ર તરફ હોય છે. આ ગોઠવણી મૂળમાં જોવા મળે છે અને તેને $Exarch$ (બહિરારંભી) સ્થિતિ કહેવામાં આવે છે. તેનાથી વિપરીત,$Endarch$ (અંતરારંભી) સ્થિતિ પ્રકાંડમાં જોવા મળે છે જ્યાં આદિદારુ કેન્દ્ર તરફ હોય છે. તેથી,સાચો વિકલ્પ $A$ છે.