Carbohydrates Questions in Gujarati

(B) ગ્લુકોઝ,ફ્રુક્ટોઝ અને મેનોઝ ફક્ત $C-1$ અને $C-2$ કાર્બન પરના વિન્યાસમાં જ અલગ પડે છે.
જ્યારે આ શર્કરાઓ વધારાના ફિનાઇલહાઇડ્રેઝિન સાથે પ્રક્રિયા કરે છે,ત્યારે $C-1$ અને $C-2$ કાર્બન ઓસાઝોન બંધારણના નિર્માણમાં ભાગ લે છે.
આ ત્રણેય શર્કરાઓ માટે $C-3, C-4, C-5$ અને $C-6$ પરનો વિન્યાસ સમાન હોવાથી,તેઓ બધા સમાન ઓસાઝોન વ્યુત્પન્ન આપે છે,જેને ગ્લુકોસાઝોન કહેવાય છે.
તેથી,$A$ (ગ્લુકોઝ),$C$ (ફ્રુક્ટોઝ) અને $E$ (મેનોઝ) સમાન ઓસાઝોન આપે છે.

(D) $1$. ગ્લુકોઝ એક આલ્ડોહેક્સોઝ છે,જે સાચું વિધાન છે કારણ કે તેમાં આલ્ડિહાઇડ સમૂહ અને છ કાર્બન પરમાણુઓ હોય છે.
$2$. ગ્લુકોઝ દ્રાવણમાં તેના $\alpha$ અને $\beta$ એનોમરિક સ્વરૂપો વચ્ચેના સંતુલનને કારણે મ્યુટારોટેશન દર્શાવે છે.
$3$. $HI/\Delta$ સાથે ગ્લુકોઝની પ્રક્રિયા કાર્બન શૃંખલાનું $n-hexane$ માં રિડક્શન કરે છે,જે છ કાર્બનની સીધી શૃંખલાની હાજરીની પુષ્ટિ કરે છે.
$4$. સેલ્યુલોઝ એ $\beta-D$-ગ્લુકોઝ એકમોનો રેખીય પોલિમર છે જે $\beta(1 \to 4)$ ગ્લાયકોસિડિક બંધ દ્વારા જોડાયેલા હોય છે,$\alpha-D$-ગ્લુકોઝ નહીં. તેથી,$\alpha-D$-ગ્લુકોઝ સેલ્યુલોઝનો મોનોમર છે તે વિધાન ખોટું છે.

(D) મ્યુટારોટેશન એ રિડ્યુસિંગ શર્કરાનો લાક્ષણિક ગુણધર્મ છે,જે મુક્ત હેમિયાસેટલ અથવા હેમિકેટલ સમૂહ ધરાવે છે,જે તેમને તેમની ઓપન-ચેઈન અને ચક્રીય સ્વરૂપો વચ્ચે સંતુલનમાં રહેવા દે છે.
$A$. ગ્લુકોઝ એ રિડ્યુસિંગ શર્કરા છે અને મ્યુટારોટેશન દર્શાવે છે.
$B$. માલ્ટોઝ એ રિડ્યુસિંગ શર્કરા છે અને મ્યુટારોટેશન દર્શાવે છે.
$C$. લેક્ટોઝ એ રિડ્યુસિંગ શર્કરા છે અને મ્યુટારોટેશન દર્શાવે છે.
$D$. સુક્રોઝ એ નોન-રિડ્યુસિંગ શર્કરા છે કારણ કે ગ્લુકોઝ અને ફ્રુક્ટોઝ બંનેના એનોમેરિક કાર્બન ગ્લાયકોસિડિક બંધમાં સામેલ હોય છે. તેથી,તે મ્યુટારોટેશન દર્શાવતું નથી.

(A) $L$-ગ્લુકોઝ એ $D$-ગ્લુકોઝનું પ્રતિબિંબરૂપ (enantiomer) છે.
$L$-ગ્લુકોઝમાં,ફિશર પ્રોજેક્શનમાં સૌથી વધુ ક્રમાંકિત કાયરલ કાર્બન $(C-5)$ પરનો $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુએ હોય છે.
અન્ય તમામ કાયરલ કેન્દ્રો $(C-2, C-3, C-4)$ પણ $D$-ગ્લુકોઝની સાપેક્ષમાં ઉલટાયેલા હોય છે.
$L$-ગ્લુકોઝમાં,$C-2, C-4$ અને $C-5$ પરના $-OH$ સમૂહો ડાબી બાજુએ હોય છે,જ્યારે $C-3$ પરનો $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુએ હોય છે.
તેથી,સાચું બંધારણ $CHO-C(OH)H-C(H)OH-C(OH)H-C(OH)H-CH_2OH$ છે.

(B) ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,$D/L$ વિન્યાસ મુખ્ય ક્રિયાશીલ સમૂહ (આલ્ડોઝમાં કાર્બોનિલ સમૂહ) થી સૌથી દૂરના કાયરલ કાર્બન પરના $-OH$ સમૂહના સ્થાન દ્વારા નક્કી કરવામાં આવે છે.
જો $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુએ હોય,તો તેને $D$-વિન્યાસ આપવામાં આવે છે.
જો $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુએ હોય,તો તેને $L$-વિન્યાસ આપવામાં આવે છે.
વિકલ્પ $B$ જોતા,આ રચના ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડ વ્યુત્પન્ન (ખાસ કરીને આલ્ડોટેટ્રોઝ) છે. $CHO$ સમૂહથી સૌથી દૂરનો કાયરલ કાર્બન તે છે જે $CH_2OH$ સમૂહ સાથે જોડાયેલ છે. વિકલ્પ $B$ માં દર્શાવેલ રચનામાં,$CHO$ સમૂહથી સૌથી દૂરના કાયરલ કાર્બન પરનો $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુએ છે,જે $D$-આઈસોમર સૂચવે છે.

(B) $\alpha-D(+)$ ગ્લુકોઝ અને $\beta-D(+)$ ગ્લુકોઝ માત્ર $C-1$ કાર્બન પરમાણુના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે,જેને એનોમેરિક કાર્બન કહેવાય છે.
આવા સમઘટકોને ખાસ કરીને એનોમર્સ કહેવામાં આવે છે.
તેઓ એકબીજાના અરીસામાં પ્રતિબિંબ નથી,તેથી તેઓ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે.
તેઓ એપિમર્સ નથી કારણ કે એપિમર્સ એનોમેરિક કાર્બન સિવાયના કાર્બન પર અલગ પડે છે.
તેથી,તેઓ $(i)$ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ અને $(iv)$ એનોમર્સ છે.

(C) $\alpha-D-(+)-$ગ્લુકોઝ અને $\beta-D-(+)-$ગ્લુકોઝ એવા ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે જે ફક્ત $C-1$ કાર્બન પરમાણુ પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
આવા આઈસોમર્સને ખાસ કરીને એનોમર્સ કહેવામાં આવે છે.
તેઓ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ અને એનોમર્સ હોવાથી,તેઓ એનાન્શિયોમર્સ હોઈ શકે નહીં,કારણ કે એનાન્શિયોમર્સ એકબીજાના અરીસામાં પ્રતિબિંબ જેવા હોવા જોઈએ.

(D) ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડ એ $HOCH_2-CH(OH)-CHO$ સૂત્ર ધરાવતું આલ્ડોટ્રાયોઝ છે.
ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,જ્યારે કાર્બન શૃંખલાને ઊભી રીતે લખવામાં આવે અને સૌથી વધુ ઓક્સિડેશન પામેલો કાર્બન $(CHO)$ ટોચ પર હોય,ત્યારે કાયરલ કાર્બન પરનો હાઈડ્રોક્સિલ સમૂહ $(-OH)$ જમણી બાજુ હોય તો તેને $D$-વિન્યાસ કહેવામાં આવે છે.
વિકલ્પ $D$ માં $CHO$ સમૂહ નીચે છે,પરંતુ અણુને ફેરવીને અથવા ફિશર પ્રોજેક્શનને ફરીથી ગોઠવીને,આપણે જોઈ શકીએ છીએ કે $-OH$ સમૂહ કાર્બન શૃંખલાની સાપેક્ષમાં જમણી બાજુ છે,જે $D$-ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડ દર્શાવે છે.

(B) $ \alpha-D-Glucose $ અને $ \beta-D-Glucose $ એ એનોમર્સના ઉદાહરણો છે.
એનોમર્સ એ સ્ટીરિયોઆઈસોમર્સનો એક પ્રકાર છે જે ફક્ત એનોમેરિક કાર્બન ($ C-1 $ કાર્બન) પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
તેઓ ખાસ કરીને એનોમેરિક કાર્બન પર અલગ હોવાથી,તેમને એનોમર્સ તરીકે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે,જે એપિમર્સનો એક વિશેષ પ્રકાર છે.

(B) -ગ્લુકોઝ અને $L$-ગ્લુકોઝ એકબીજાના અરીસામાં મળતા પ્રતિબિંબ છે જે એકબીજા પર અધ્યારોપિત થઈ શકતા નથી.
આવા સ્ટીરિયો આઈસોમર્સને એનાન્શિયોમર્સ કહેવામાં આવે છે.

(C) એપિમર્સ એ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે જે ફક્ત એક સ્ટીરિયોસેન્ટર પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
ગ્લુકોઝ અને ગેલેક્ટોઝ ફક્ત $C_4$ સ્થાન પરના હાઇડ્રોક્સિલ સમૂહના વિન્યાસમાં જ અલગ પડે છે.
તેથી,ગેલેક્ટોઝ એ ગ્લુકોઝનો $C_4$-એપિમર છે.

(D) ગ્લુકોઝમાં આલ્ડિહાઇડ સમૂહ $(-CHO)$ હોય છે.
આ મુક્ત આલ્ડિહાઇડ સમૂહની હાજરીને કારણે,ગ્લુકોઝ રિડ્યુસિંગ શર્કરા તરીકે વર્તે છે.
તે ટોલેન્સ પ્રક્રિયકનું રિડક્શન કરીને ધાત્વિક સિલ્વર આપે છે,ફેહલિંગ દ્રાવણનું રિડક્શન કરીને લાલ ક્યુપ્રસ ઓક્સાઇડ $(Cu_2O)$ આપે છે અને બેનેડિક્ટ દ્રાવણનું રિડક્શન કરીને લાલ ક્યુપ્રસ ઓક્સાઇડ $(Cu_2O)$ આપે છે.

(A) $\alpha-D$-ગ્લુકોઝના હાવર્થ પ્રોજેક્શનમાં,એનોમેરિક કાર્બન $(C-1)$ પરનો $-OH$ સમૂહ રિંગના સમતલની નીચેની તરફ હોય છે (જે $C-5$ પરના $-CH_2OH$ સમૂહની વિરુદ્ધ દિશામાં છે).
વિકલ્પ $A$ આ ગોઠવણીને યોગ્ય રીતે દર્શાવે છે જ્યાં $C-1$ પરનો $-OH$ સમૂહ નીચેની સ્થિતિમાં છે,જે $\alpha$-એનોમરની લાક્ષણિકતા છે.

(C) એનોમર્સ એ ચક્રીય કાર્બોહાઇડ્રેટ્સમાં જોવા મળતા સ્ટીરિયો આઇસોમર્સનો એક પ્રકાર છે,જે ખાસ કરીને એનોમેરિક કાર્બન (જે ઓપન-ચેન સ્વરૂપમાં કાર્બોનિલ કાર્બનમાંથી મેળવવામાં આવે છે) પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
આપેલ બંધારણમાં (ફ્યુરાનોઝ રિંગ),એનોમેરિક કાર્બન તે છે જે રિંગ ઓક્સિજન અને $-OH$ સમૂહ બંને સાથે જોડાયેલ છે.
મૂળ બંધારણમાં એનોમેરિક કાર્બન પરનો $-OH$ સમૂહ નીચેની તરફ નિર્દેશ કરે છે (આલ્ફા-એનોમર).
એનોમર બનાવવા માટે,આ ચોક્કસ કાર્બન પરનો વિન્યાસ ઉલટાવવો આવશ્યક છે,જેનો અર્થ છે કે $-OH$ સમૂહ ઉપરની તરફ નિર્દેશ કરવો જોઈએ (બીટા-એનોમર).
વિકલ્પો જોતા,આકૃતિ $830-$c170 માંનું બંધારણ એનોમેરિક કાર્બન પર $-OH$ સમૂહને ઉપરની તરફ દર્શાવે છે,જે મૂળ સંયોજનનું બીટા-એનોમર છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $C$ છે.

(A) આપેલ બંધારણ છ-સભ્ય ધરાવતી પાયરાનોઝ રીંગનું હાવર્થ પ્રક્ષેપણ છે.
એનોમેરિક કાર્બન $(C1)$ પરના વિન્યાસનું અવલોકન કરતા,$-OH$ સમૂહ નીચેની તરફ છે,જે $\alpha$-એનોમર સૂચવે છે.
તે ગ્લુકોઝનું વ્યુત્પન્ન હોવાથી,તે $\alpha-D-(+)-\text{Glucopyranose}$ છે.

(B) એપિમર્સ એ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે જે ફક્ત એક સ્ટીરિયોજેનિક કેન્દ્ર પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
$D$-ગ્લુકોઝમાં,$C_2$ પરનો વિન્યાસ $-OH$ જમણી બાજુ હોય છે.
$D$-મેનોઝમાં,$C_2$ પરનો વિન્યાસ $-OH$ ડાબી બાજુ હોય છે,જ્યારે અન્ય તમામ કાયરલ કેન્દ્રો $(C_3, C_4, C_5)$ $D$-ગ્લુકોઝ જેવા જ રહે છે.
તેથી,$D$-મેનોઝ એ $D$-ગ્લુકોઝનો $C_2$-એપિમર છે.

(D) જો શર્કરામાં મુક્ત હેમિયાસેટલ અથવા હેમિકેટલ સમૂહ ન હોય,તો તેને બિન-રિડ્યુસિંગ ગણવામાં આવે છે,જેનો અર્થ છે કે તે દ્રાવણમાં આલ્ડિહાઈડ અથવા કીટોન બનાવવા માટે ખુલી શકતી નથી.
વિકલ્પ $D$ માં,એનોમેરિક કાર્બન ગ્લાયકોસાઈડિક બંધ ($-OCH_3$ સમૂહ) માં સામેલ છે,જે રિંગને ખુલતા અટકાવે છે.
તેથી,તે ટોલેન્સ અથવા ફેહલિંગના પ્રક્રિયકનું રિડક્શન કરી શકતું નથી,જે તેને બિન-રિડ્યુસિંગ શર્કરા બનાવે છે.

(A) સ્ટાર્ચ એ એક પોલિસેકેરાઇડ છે,જે એક પ્રકારનો કાર્બોહાઇડ્રેટ છે.
તે બે ઘટકો ધરાવે છે: એમાયલોઝ અને એમાયલોપેક્ટીન.
એમાયલોઝ એ $\alpha$-$D$-ગ્લુકોઝ એકમોનો રેખીય પોલિમર છે જે હેલિકલ બંધારણ બનાવે છે.
આ હેલિકલ બંધારણ તેની પોલાણમાં આયોડિનના અણુઓ $(I_2)$ ને ફસાવી શકે છે,જેના પરિણામે લાક્ષણિક ભૂરા-કાળા રંગનું સ્ટાર્ચ-આયોડિન સંકિર્ણ બને છે.
તેથી,આ પ્રતિક્રિયા માટે કાર્બોહાઇડ્રેટ્સ જવાબદાર જૈવઅણુઓ છે.

(A) જો કોઈ શર્કરાના બંધારણમાં સંમિતિનું સમતલ (plane of symmetry) ન હોય,તો તે પ્રકાશીય સક્રિય હોય છે. $HNO_3$ સાથે ઓક્સિડેશન કરવાથી,છેડાના $-CHO$ અને $-CH_2OH$ સમૂહો $-COOH$ સમૂહમાં રૂપાંતરિત થાય છે,જે ડાયબેઝિક એસિડ (અલ્ડારિક એસિડ) બનાવે છે.
$1$. $L$-શર્કરા ઓળખો: $L$-શર્કરામાં કાર્બોનિલ સમૂહથી સૌથી દૂરના કિરાલ કાર્બન પરનો $-OH$ સમૂહ ફિશર પ્રોજેક્શનમાં ડાબી બાજુ હોય છે.
$2$. વિકલ્પોનું વિશ્લેષણ:
- વિકલ્પ $A$: આ $L$-ગ્યુલોઝ છે. તેનું ઓક્સિડેશન ગ્લુકારિક એસિડ આપે છે,જે પ્રકાશીય સક્રિય છે.
- વિકલ્પ $B$: આ $D$-ગેલેક્ટોઝ છે.
- વિકલ્પ $C$: આ $D$-ગ્લુકોઝ છે.
- વિકલ્પ $D$: આ $L$-ગેલેક્ટોઝ છે. તેનું ઓક્સિડેશન ગેલેક્ટારિક એસિડ (મ્યુસિક એસિડ) આપે છે,જેમાં સંમિતિનું સમતલ હોવાથી તે પ્રકાશીય નિષ્ક્રિય (મીસો સંયોજન) છે.
તેથી,$L$-શર્કરા જે પ્રકાશીય સક્રિય ડાયબેઝિક એસિડ આપે છે તે વિકલ્પ $A$ માં છે.

(B) મંદ બેઝ $(OH^-)$ ની હાજરીમાં,$D$-Glucose એનેડિઓલ મધ્યવર્તી દ્વારા ટોટોમેરાઈઝેશન અનુભવે છે.
આ પ્રક્રિયાને કારણે સંતુલન મિશ્રણ બને છે જેમાં $D$-Glucose,$D$-Mannose (તેનું $C-2$ એપિમર) અને $D$-Fructose (તેનું કીટોઝ આઈસોમર) હોય છે.
તેથી,$A$ અને $B$ એ $D$-Mannose અને $D$-Fructose છે.

(A) ગ્લુકોઝ એ આલ્ડોઝ છે જેમાં આલ્ડિહાઈડ સમૂહ હોય છે,જ્યારે ફ્રુક્ટોઝ એ કીટોઝ છે જેમાં કીટોન સમૂહ હોય છે.
$I$. બ્રોમીન વોટર ($Br_2$ વોટર) એક મંદ ઓક્સિડેશનકર્તા છે જે ગ્લુકોઝના આલ્ડિહાઈડ સમૂહનું ગ્લુકોનિક એસિડમાં ઓક્સિડેશન કરે છે,પરંતુ તે ફ્રુક્ટોઝનું ઓક્સિડેશન કરતું નથી. આમ,તે બંનેને અલગ પાડી શકે છે.
$II$. ટોલેન્સ પ્રક્રિયક $(Ag(NH_3)_2^+)$ આલ્ડોઝ અને કીટોઝ બંનેનું ઓક્સિડેશન કરે છે (બેઝિક માધ્યમમાં ફ્રુક્ટોઝના ગ્લુકોઝમાં રૂપાંતરણને કારણે). તેથી,તે બંને વચ્ચે તફાવત કરી શકતું નથી.
$III$. શિફનો પ્રક્રિયક મુક્ત આલ્ડિહાઈડ સમૂહો સાથે પ્રતિક્રિયા આપે છે. ગ્લુકોઝમાં આલ્ડિહાઈડ સમૂહ હોય છે,જ્યારે ફ્રુક્ટોઝમાં હોતો નથી. આમ,તે પણ બંનેને અલગ પાડી શકે છે.
તેથી,$I$ અને $III$ બંનેનો ઉપયોગ ગ્લુકોઝ અને ફ્રુક્ટોઝને અલગ પાડવા માટે થઈ શકે છે.

(B) એમાયલોપેક્ટીન એ $\alpha-D$-ગ્લુકોઝ એકમોનો શાખિત શૃંખલા ધરાવતો પોલિમર છે.
એમાયલોપેક્ટીનમાં,રેખીય શૃંખલાઓ $C_1-C_4$ ગ્લાયકોસિડિક બંધ દ્વારા બને છે,જ્યારે શાખા $C_1-C_6$ ગ્લાયકોસિડિક બંધના નિર્માણ દ્વારા થાય છે.
આમ,ગ્લાયકોજનનું બંધારણ એમાયલોપેક્ટીન જેવું જ છે.

(D) ગ્લુકોઝની $HCN$ સાથેની પ્રક્રિયા દ્વારા સાયનોહાઈડ્રિનનું નિર્માણ એ કાર્બોનિલ સમૂહ $(>C=O)$ ની લાક્ષણિક પ્રક્રિયા છે.
ગ્લુકોઝ $HCN$ સાથે પ્રક્રિયા કરીને સાયનોહાઈડ્રિન બનાવે છે,જે ગ્લુકોઝના ઓપન ચેઈન બંધારણમાં કાર્બોનિલ સમૂહની હાજરીની પુષ્ટિ કરે છે.

(B) ડબલ બોન્ડ ઇક્વિવેલન્ટ $(DU)$ અથવા અસંતૃપ્તતાની માત્રા નીચેના સૂત્ર દ્વારા ગણવામાં આવે છે: $DU = (C + 1) - \frac{H + X - N}{2}$.
અહીં,$C = 6$,$H = 12$,$X = 0$ (હેલોજન),અને $N = 0$ (નાઇટ્રોજન).
આ ગણતરીમાં ઓક્સિજન પરમાણુઓને અવગણવામાં આવે છે.
કિંમતો મૂકતા: $DU = (6 + 1) - \frac{12}{2} = 7 - 6 = 1$.
તેથી,સંયોજનમાં $1$ ડબલ બોન્ડ ઇક્વિવેલન્ટ છે.

(A) આપેલ બંધારણો બે અલગ-અલગ મોનોસેકેરાઈડ્સ દર્શાવે છે (ચોક્કસ રીતે કહીએ તો,તેઓ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે,એનાન્ટીયોમર્સ નથી,કારણ કે તેઓ એક અથવા વધુ કાયરલ કેન્દ્રોના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે).
ડાયાસ્ટીરિયોમર્સના ભૌતિક અને રાસાયણિક ગુણધર્મો અલગ-અલગ હોય છે.
તેઓ જે દિશામાં સમતલ ધ્રુવીભૂત પ્રકાશ $(P.P.L.)$ નું પરિભ્રમણ કરે છે તેમાં પણ તેઓ અલગ પડે છે.
તેથી,તેઓ તેમના ભૌતિક ગુણધર્મો,રાસાયણિક ગુણધર્મો અને સમતલ ધ્રુવીભૂત પ્રકાશ સાથેની તેમની આંતરક્રિયામાં અલગ પડે છે.

(A) ફિશર પ્રોજેક્શનમાં કાર્બોહાઇડ્રેટનો $D$ અથવા $L$ વિન્યાસ નક્કી કરવા માટે,આપણે કાર્બોનિલ સમૂહથી સૌથી દૂરના કાઇરલ કેન્દ્ર (શૃંખલામાં સૌથી નીચેનું કાઇરલ કાર્બન) ને જોઈએ છીએ.
જો $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુ હોય,તો તે $D$-શર્કરા છે. જો $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુ હોય,તો તે $L$-શર્કરા છે.
બંધારણ $(a)$ માટે:
સૌથી નીચેના કાઇરલ કેન્દ્ર પર $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુ છે. તેથી,તે $L$ છે.
બંધારણ $(b)$ માટે:
સૌથી નીચેના કાઇરલ કેન્દ્ર પર $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુ છે. તેથી,તે $L$ છે.
બંધારણ $(c)$ માટે:
સૌથી નીચેના કાઇરલ કેન્દ્ર પર $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુ છે. તેથી,તે $D$ છે.
તેથી,વિન્યાસ $L, L, D$ છે.

(D) પિરિયોડિક એસિડ $(HIO_4)$ વિસિનલ ડાયોલ્સ ($1,2$-ડાયોલ્સ) અને $\alpha$-હાઇડ્રોક્સી કાર્બોનિલ સંયોજનોનું વિભાજન કરે છે.
રચના $X$ માટે: ચક્રીય રચનામાં ત્રણ નજીકના હાઇડ્રોક્સિલ જૂથો (પ્રાથમિક આલ્કોહોલ સહિત) છે જે વિભાજન માટે સંવેદનશીલ છે. ખાસ કરીને,$OH$ જૂથો સાથેના $C_2, C_3, C_4$ અને $C_5$ સ્થાનો $3$ મોલ $HIO_4$ ના વપરાશને મંજૂરી આપે છે.
રચના $Y$ માટે: આ રચનામાં ઓક્સિડેશન માટે બે નજીકના હાઇડ્રોક્સિલ જૂથો ઉપલબ્ધ છે,જે $2$ મોલ $HIO_4$ નો વપરાશ કરે છે.
આમ,વપરાયેલ મોલ અનુક્રમે $3$ અને $2$ છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $(d)$ છે.

(A) એલ્ડોપેન્ટોઝનું બંધારણ $CHO-(CHOH)_3-CH_2OH$ છે.
પિરિયોડિક એસિડ $(HIO_4)$ વિસિનલ ડાયોલ અને $\alpha$-હાઈડ્રોક્સી કાર્બોનિલ સંયોજનોનું વિખંડન કરે છે.
એલ્ડોપેન્ટોઝ માટે,પ્રક્રિયા નીચે મુજબ થાય છે:
$CHO-(CHOH)_3-CH_2OH + 4HIO_4 \to 4HCO_2H + HCHO$.
આમ,મળતી નીપજો $4$ મોલ ફોર્મિક એસિડ $(HCO_2H)$ અને $1$ મોલ ફોર્માલ્ડિહાઈડ $(HCHO)$ છે.

(C) પ્રક્રિયા $(i)$ માં,એલ્ડોપેન્ટોઝનું $4$ મોલ $HIO_4$ સાથે ઓક્સિડેશન થવાથી $4$ મોલ ફોર્મિક એસિડ $(HCOOH)$ અને $1$ મોલ ફોર્માલ્ડિહાઈડ $(HCHO)$ મળે છે.
$CHO-(CHOH)_3-CH_2OH \xrightarrow{4HIO_4} 4HCOOH + HCHO$
પ્રક્રિયા $(ii)$ માં,હેક્સિટોલનું $5$ મોલ $HIO_4$ સાથે ઓક્સિડેશન થવાથી $4$ મોલ ફોર્મિક એસિડ $(HCOOH)$ અને $2$ મોલ ફોર્માલ્ડિહાઈડ $(HCHO)$ મળે છે.
$CH_2OH-(CHOH)_4-CH_2OH \xrightarrow{5HIO_4} 4HCOOH + 2HCHO$
ફોર્મિક એસિડના મોલનો ગુણોત્તર = $4 / 4 = 1$.

(B) પિરિયોડિક એસિડ $(HIO_4)$ વિસિનલ ડાયોલ્સ ($1,2$-ડાયોલ્સ) નું વિભાજન કરીને કાર્બોનિલ સંયોજનો બનાવે છે.
તે ઈથર લિંકેજનું વિભાજન કરતું નથી.
આપેલ બંધારણમાં,ત્રણ પાસપાસેના હાઈડ્રોક્સિલ જૂથો $(CHOH-CHOH-CHOH)$ અને એક ટર્મિનલ પ્રાથમિક આલ્કોહોલ જૂથ $(CH_2OH)$ છે જે ઈથર લિંકેજનો ભાગ છે.
પિરિયોડિક એસિડ આ પાસપાસેના હાઈડ્રોક્સિલ ધરાવતા કાર્બન વચ્ચેના બંધોને તોડે છે.
અહીં $3$ પાસપાસેના $CHOH$ જૂથો હોવાથી,તેમની વચ્ચેના બે $C-C$ બંધોને તોડવા માટે $2$ મોલ $HIO_4$ ની જરૂર પડે છે.
ઈથર લિંકેજ અકબંધ રહે છે.
તેથી,$x$ નું મૂલ્ય $2$ છે.

(A) $D-(+)-Glyceraldehyde$ ની $KCN$ અને ત્યારબાદ $H^+$ સાથેની પ્રક્રિયા સાયનોહાઈડ્રિન બનાવવાની પ્રક્રિયા છે.
આ પ્રક્રિયા કાર્બોનિલ કાર્બન પર નવું કાઈરલ કેન્દ્ર બનાવે છે.
શરૂઆતનો પદાર્થ $D-(+)-Glyceraldehyde$ પહેલેથી જ કાઈરલ હોવાથી,સાયનાઈડ સમૂહનું ઉમેરણ કાર્બોનિલ સમૂહની બંને બાજુએથી થઈ શકે છે.
આના પરિણામે બે નવા સ્ટીરિયો આઈસોમર બને છે જે એકબીજાના પ્રતિબિંબ નથી,જેને ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ (diastereomers) કહેવામાં આવે છે.

(B) એપિમર્સ એ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે જે ફક્ત એક સ્ટીરિયોસેન્ટર પર વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
$C_2$-એપિમર્સ ખાસ કરીને ફક્ત બીજા કાર્બન પરમાણુ $(C_2)$ પર વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
$D$-ગ્લુકોઝ અને $D$-મેનોઝ એ આલ્ડોહેક્સોઝ છે જે $C_2$ સ્થાન સિવાયના તમામ કાઇરલ કેન્દ્રો પર સમાન વિન્યાસ ધરાવે છે.
$D$-ગ્લુકોઝમાં,$C_2$ પરનો $-OH$ સમૂહ જમણી બાજુએ હોય છે,જ્યારે $D$-મેનોઝમાં,$C_2$ પરનો $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુએ હોય છે.
તેથી,$D$-ગ્લુકોઝ અને $D$-મેનોઝ એ $C_2$-એપિમરની જોડી બનાવે છે.

(D) કાર્બોહાઇડ્રેટ્સનું $D$ અને $L$ વિન્યાસ કાર્બોનિલ સમૂહથી સૌથી દૂર રહેલા કાયરલ કાર્બન પરમાણુના વિન્યાસ દ્વારા નક્કી કરવામાં આવે છે,જે અનુક્રમે $D$-ગ્લિસરાલ્ડિહાઇડ અથવા $L$-ગ્લિસરાલ્ડિહાઇડના વિન્યાસને અનુરૂપ હોય છે.
$D$ અને $L$ સંજ્ઞાઓ પ્રકાશીય પરિભ્રમણની દિશા (ડેક્સ્ટ્રોરોટેટરી અથવા લેવોરોટેટરી) સૂચવતી નથી.
પ્રકાશીય પરિભ્રમણ પ્રાયોગિક રીતે નક્કી કરવામાં આવે છે અને તેને ડેક્સ્ટ્રોરોટેટરી માટે $(+)$ અને લેવોરોટેટરી માટે $(-)$ દ્વારા દર્શાવવામાં આવે છે.
તેથી,$D$-કાર્બોહાઇડ્રેટ ડેક્સ્ટ્રોરોટેટરી અથવા લેવોરોટેટરી બંને હોઈ શકે છે,અને તે હંમેશા અનુરૂપ $L$-કાર્બોહાઇડ્રેટનું અરીસામાં પ્રતિબિંબ હોવું જરૂરી નથી.
આમ,આપેલા વિધાનોમાંથી કોઈ પણ સાર્વત્રિક રીતે સાચું નથી.

(A) $HNO_3$ સાથે એલ્ડોઝનું ઓક્સિડેશન બંને છેડાના $-CHO$ અને $-CH_2OH$ સમૂહોને $-COOH$ સમૂહોમાં રૂપાંતરિત કરે છે,જેના પરિણામે ડાયકાર્બોક્સિલિક એસિડ (એલ્ડારિક એસિડ) મળે છે.
પરિણામી એસિડ પ્રકાશીય સક્રિય હોવા માટે,તેમાં સંમિતિનું તલ (plane of symmetry) હોવું જોઈએ નહીં (એટલે કે તે મેસો સંયોજન ન હોવું જોઈએ).
બંધારણ $(a)$ એ $L$-ગ્યુલોઝ છે. ઓક્સિડેશન પર,તે $L$-ગ્યુલેરિક એસિડ બનાવે છે,જે પ્રકાશીય સક્રિય છે.
બંધારણ $(d)$ એ $L$-ગેલેક્ટોઝ છે. ઓક્સિડેશન પર,તે મ્યુસિક એસિડ (ગેલેક્ટેરિક એસિડ) બનાવે છે,જે એક મેસો સંયોજન છે (આંતરિક સંમિતિના તલને કારણે પ્રકાશીય નિષ્ક્રિય).
તેથી,જે $L$-શર્કરા પ્રકાશીય સક્રિય દ્વિબેઝિક એસિડ આપે છે તે $(a)$ છે.

(D) આપેલ બંધારણ $D^{-}$-ગ્લુકોઝ,$D^{-}$-મેનોઝ અને $D^{-}$-ફ્રુક્ટોઝનું ઓસાઝોન છે.
આ ત્રણેય શર્કરાઓ માત્ર $C-1$ અને $C-2$ પરના વિન્યાસમાં જ અલગ પડે છે.
ઓસાઝોન નિર્માણમાં પ્રથમ બે કાર્બન પરમાણુઓ ફિનાઈલહાઈડ્રેઝીન સાથે પ્રક્રિયા કરે છે,તેથી $C-1$ અને $C-2$ પરનો વિન્યાસ નાશ પામે છે,પરિણામે ત્રણેય શર્કરાઓ માટે સમાન ઓસાઝોન મળે છે.
તેથી,સાચો જવાબ $(d)$ છે.

(C) $D^{-}$-ગ્લુકોઝ,$D^{-}$-મેનોઝ અને $D^{-}$-ફ્રુક્ટોઝ ત્રણેય તેમની કાર્બન શૃંખલાના $C-3$,$C-4$ અને $C-5$ પર સમાન વિન્યાસ ધરાવે છે.
ફિનાઈલ ઓસાઝોનના નિર્માણ દરમિયાન,પ્રથમ બે કાર્બન પરમાણુઓ ($C-1$ અને $C-2$) ફિનાઈલહાઈડ્રાઝિન સાથે પ્રક્રિયામાં ભાગ લે છે,જે આ સ્થાનો પરના ત્રિ-પરિમાણીય તફાવતોને દૂર કરે છે.
તેથી,આ ત્રણેય શર્કરા સમાન ફિનાઈલ ઓસાઝોન વ્યુત્પન્ન આપે છે.

(B) ગરમ $HNO_3$ એક પ્રબળ ઓક્સિડેશનકર્તા છે જે ટર્મિનલ આલ્ડિહાઈડ ગ્રુપ $(-CHO)$ અને ટર્મિનલ પ્રાથમિક આલ્કોહોલ ગ્રુપ $(-CH_2OH)$ બંનેનું કાર્બોક્સિલિક એસિડ ગ્રુપ $(-COOH)$ માં ઓક્સિડેશન કરે છે,જેનાથી ડાયકાર્બોક્સિલિક એસિડ (અલ્ડારિક એસિડ) બને છે.
સંયોજન $a$ એ $D$-ગેલેક્ટોઝ છે. $HNO_3$ સાથે ઓક્સિડેશન કરવાથી ગેલેક્ટારિક એસિડ (મ્યુસિક એસિડ) મળે છે.
સંયોજન $c$ એ $D$-ટેલોઝ છે. $HNO_3$ સાથે ઓક્સિડેશન કરવાથી પણ ગેલેક્ટારિક એસિડ (મ્યુસિક એસિડ) મળે છે કારણ કે $D$-ગેલેક્ટોઝ અને $D$-ટેલોઝ $C-4$ પર એપિમર છે અને તેમની સંમિતિને કારણે તેમની ઓક્સિડેશન નીપજો સમાન હોય છે.
સંયોજન $b$ એ ડિઓક્સી શર્કરાનું વ્યુત્પન્ન છે અને તે સમાન ડાયકાર્બોક્સિલિક એસિડ નીપજ આપતું નથી.
તેથી,અપવાદ સંયોજન $b$ છે.

(A) ધારો કે $\alpha$-સ્વરૂપનો અંશ $X$ છે અને $\beta$-સ્વરૂપનો અંશ $(1 - X)$ છે.
સંતુલન પરિભ્રમણ ભારિત સરેરાશ દ્વારા આપવામાં આવે છે: $150.7(X) + 52.8(1 - X) = 80.2$.
સમીકરણનું વિસ્તરણ કરતા: $150.7X + 52.8 - 52.8X = 80.2$.
પદોનું સાદુંરૂપ આપતા: $97.9X = 80.2 - 52.8$.
$97.9X = 27.4$.
$X = \frac{27.4}{97.9} \approx 0.2799$.
ટકાવારીમાં રૂપાંતર કરતા: $0.2799 \times 100 \approx 28 \%$.
આમ,$\alpha$-સ્વરૂપની ટકાવારી $28 \%$ છે.

(B) એનોમર્સ એ શર્કરા અથવા સમાન અણુઓના ચક્રીય સ્વરૂપોના ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે જે એનોમેરિક કાર્બન (ઓપન-ચેન સ્વરૂપમાં કાર્બોનિલ કાર્બનમાંથી મેળવેલ કાર્બન) પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
આપેલ રચનામાં,એનોમેરિક કાર્બન પરનો $-OH$ સમૂહ નીચેની તરફ નિર્દેશ કરે છે (આલ્ફા-વિન્યાસ).
આ સંયોજનના એનોમરમાં એનોમેરિક કાર્બન પરનો $-OH$ સમૂહ ઉપરની તરફ નિર્દેશ કરશે (બીટા-વિન્યાસ).
વિકલ્પોની સરખામણી કરતા,બીટા-એનોમર દર્શાવતી રચના સાચો વિકલ્પ છે.

(C) આપેલ બંધારણ રાઈબોફ્યુરેનોઝ છે.
$1$. તેમાં $5$ કાર્બન પરમાણુઓ છે,તેથી તે પેન્ટોઝ છે.
$2$. વલય બંધારણ એ $5$-સભ્યવાળું વલય છે જેમાં ઓક્સિજન છે,જેને ફ્યુરેનોઝ વલય કહેવાય છે.
$3$. બંધારણના આધારે,તે એલ્ડોઝ છે.
તેથી,સાચો સમૂહ $1, 5, 8$ છે.

(B) $D^{-}$-ગ્લુકોઝમાંથી ઓસાઝોન બનાવવા માટે $3$ સંતુલિત અણુ ફિનાઇલહાઇડ્રાઝિન $(PhNHNH_2)$ ની જરૂર પડે છે.
$1$ અણુ $C-2$ હાઇડ્રોક્સિલ સમૂહના કાર્બોનિલ સમૂહમાં ઓક્સિડેશન માટે વપરાય છે,જ્યારે બાકીના $2$ અણુ $C-1$ અને $C-2$ સ્થાન પર ફિનાઇલહાઇડ્રાઝોન બંધ બનાવવા માટે વપરાય છે.
સમગ્ર પ્રક્રિયા આ મુજબ છે: $D^{-}$-ગ્લુકોઝ $+ 3 \, PhNHNH_2 \to \text{ગ્લુકોસાઝોન} + PhNH_2 + NH_3 + 2 \, H_2O$.

(A) ઓસાઝોનનું નિર્માણ એ $\alpha$-હાઇડ્રોક્સી કાર્બોનિલ સંયોજનો (જેમ કે $\alpha$-હાઇડ્રોક્સી કીટોન અથવા $\alpha$-હાઇડ્રોક્સી આલ્ડિહાઇડ) ની ફિનાઇલહાઇડ્રાઝિન સાથેની લાક્ષણિક પ્રતિક્રિયા છે.
આપેલા વિકલ્પોમાં,$CH_3CH_2COCH_2OH$ માં કાર્બોનિલ સમૂહ $(C=O)$ ની બાજુમાં હાઇડ્રોક્સિલ સમૂહ $(-OH)$ ધરાવતો કાર્બન પરમાણુ છે,જે ઓસાઝોન નિર્માણ માટેની માળખાકીય જરૂરિયાત છે.
તેથી,$CH_3CH_2COCH_2OH$ ઓસાઝોન વ્યુત્પન્ન બનાવશે.

(B) $L$-એરેબિનોઝ એ આલ્ડોપેન્ટોઝ છે જે તેની ઓપન-ચેન સ્વરૂપમાં $(2S, 3S, 4S)$ વિન્યાસ ધરાવે છે.
ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,$L$-શર્કરા માટે,આલ્ડિહાઈડ સમૂહથી સૌથી દૂરના કાયરલ કાર્બન (આ કિસ્સામાં $C-4$ કાર્બન) પરનો હાઈડ્રોક્સિલ સમૂહ $(-OH)$ ડાબી બાજુએ હોવો જોઈએ.
આપેલ રચનાઓની સરખામણી કરતા:
- રચના $A$ એ $D$-ઝાયલોઝ દર્શાવે છે.
- રચના $B$ એ $L$-એરેબિનોઝ દર્શાવે છે,કારણ કે $C-4$ પરનો $-OH$ સમૂહ ડાબી બાજુએ છે અને વિન્યાસ $L$-એરેબિનોઝ સ્ટીરિયોઆઈસોમર સાથે મેળ ખાય છે.
- રચના $C$ એ $D$-રાઈબોઝ દર્શાવે છે.
- રચના $D$ એ $D$-ગ્લુકોઝ (એક આલ્ડોહેક્સોઝ) દર્શાવે છે.
તેથી,સાચી રચના $B$ છે.

(C) દર્શાવેલ બંધારણો $\alpha-D$-ગ્લુકોઝ અને $\beta-D$-ગ્લુકોઝ છે.
આ એનોમર્સ છે,જે ડાયાસ્ટીરિયોમર્સનો એક પ્રકાર છે જે ફક્ત એનોમેરિક કાર્બન $(C_1)$ પરના વિન્યાસમાં અલગ પડે છે.
દ્રાવણમાં આ બે સ્વરૂપો વચ્ચેના આંતર-રૂપાંતરણની પ્રક્રિયાને મ્યુટારોટેશન કહેવામાં આવે છે.
તેથી,સાચું વિધાન એ છે કે તેઓ ડાયાસ્ટીરિયોમર્સ છે અને તેમના આંતર-રૂપાંતરણને મ્યુટારોટેશન કહેવામાં આવે છે.

(C) -થ્રિઓઝમાં કાયરલ કેન્દ્રોનું વિન્યાસ નક્કી કરવા માટે,આપણે Cahn-Ingold-Prelog $(CIP)$ નિયમોનો ઉપયોગ કરીને દરેક કાયરલ કાર્બન સાથે જોડાયેલા સમૂહોને અગ્રતા આપીએ છીએ.
$C-2$ માટે ($CHO$ સમૂહ સાથે જોડાયેલ કાયરલ કાર્બન):
$1$. $-OH$ (અગ્રતા $1$)
$2$. $-CH(OH)CH_2OH$ (અગ્રતા $2$)
$3$. $-CHO$ (અગ્રતા $3$)
$4$. $-H$ (અગ્રતા $4$)
ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,$-H$ આડી બંધ પર છે. ક્રમ $1$ $\rightarrow 2$ $\rightarrow 3$ ઘડિયાળની દિશામાં $(R)$ દેખાય છે,પરંતુ સૌથી ઓછી અગ્રતા ધરાવતો સમૂહ $(-H)$ આડી બંધ પર હોવાથી,આપણે વિન્યાસને ઉલટાવીને $S$ કરીએ છીએ. આમ,$C-2$ એ $2S$ છે.
$C-3$ માટે ($CH_2OH$ સમૂહ સાથે જોડાયેલ કાયરલ કાર્બન):
$1$. $-OH$ (અગ્રતા $1$)
$2$. $-CHO$ (અગ્રતા $2$)
$3$. $-CH_2OH$ (અગ્રતા $3$)
$4$. $-H$ (અગ્રતા $4$)
ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,$-H$ આડી બંધ પર છે. ક્રમ $1$ $\rightarrow 2$ $\rightarrow 3$ ઘડિયાળની વિરુદ્ધ દિશામાં $(S)$ દેખાય છે,પરંતુ સૌથી ઓછી અગ્રતા ધરાવતો સમૂહ $(-H)$ આડી બંધ પર હોવાથી,આપણે વિન્યાસને ઉલટાવીને $R$ કરીએ છીએ. આમ,$C-3$ એ $3R$ છે.
તેથી,સાચો વિન્યાસ $2S, 3R$ છે.

(D) દ્રાવણમાં રહેલા પ્રકાશીય સક્રિય સંયોજનના વિશિષ્ટ પ્રકાશીય પરિભ્રમણમાં સમય સાથે થતા ફેરફારને,સંતુલન મૂલ્ય પ્રાપ્ત કરવા માટે,મ્યુટારોટેશન કહેવામાં આવે છે.
ગ્લુકોઝ માટે,$\alpha-D$-ગ્લુકોઝનું વિશિષ્ટ પરિભ્રમણ $+112^{\circ}$ છે અને $\beta-D$-ગ્લુકોઝનું $+19^{\circ}$ છે.
જ્યારે બંનેમાંથી કોઈ પણ સ્વરૂપને પાણીમાં ઓગાળવામાં આવે છે,ત્યારે તેઓ સંતુલન મિશ્રણ પ્રાપ્ત ન થાય ત્યાં સુધી આંતરરૂપાંતરિત થાય છે,જેનું વિશિષ્ટ પરિભ્રમણ $+52.7^{\circ}$ હોય છે.
તેથી,સાચો જવાબ $(d)$ મ્યુટારોટેશન છે.

(A) -ગ્લુકોઝમાં ફિશર પ્રોજેક્શનમાં $C2, C3, C4, C5$ પરના $OH$ સમૂહોનું વિન્યાસ અનુક્રમે જમણી,ડાબી,જમણી,જમણી બાજુ હોય છે.
$L$-ગ્લુકોઝ એ $D$-ગ્લુકોઝનું પ્રતિબિંબરૂપ (enantiomer) છે.
તેથી,$L$-ગ્લુકોઝ માટે $C2, C3, C4, C5$ પરના $OH$ સમૂહોનું વિન્યાસ ડાબી,જમણી,ડાબી,ડાબી બાજુ હોવું જોઈએ.
આપેલ બંધારણો જોતા:
આકૃતિ $378-$a345 માં $C2$ (ડાબી),$C3$ (જમણી),$C4$ (ડાબી),$C5$ (ડાબી) પર $OH$ દર્શાવેલ છે.
આ $L$-ગ્લુકોઝના વિન્યાસ સાથે મેળ ખાય છે.
આમ,સાચું બંધારણ આકૃતિ $378-$a345 દ્વારા દર્શાવેલ છે.

(D) ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડનું બંધારણ $HOCH_2-CH(OH)-CHO$ છે.
ફિશર પ્રોજેક્શનમાં,$D/L$ વિન્યાસ કાઈરલ કાર્બન પરમાણુ ($-CH_2OH$ સમૂહની બાજુનો કાર્બન) પર $-OH$ સમૂહના સ્થાન દ્વારા નક્કી કરવામાં આવે છે.
$L$-ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડ માટે,$-OH$ સમૂહ કાઈરલ કાર્બનની ડાબી બાજુએ હોય છે.
બંને બંધારણો $(a)$ અને $(b)$ એ $L$-ગ્લિસરાલ્ડિહાઈડના જ બંધારણો છે,જેમને માત્ર કાગળના સમતલમાં ફેરવવામાં આવ્યા છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $(d)$ છે.

(D) આપેલ બંધારણ એ લોબ્રી ડી બ્રુઇન-વેન ઇકેનસ્ટીન રૂપાંતરણ દરમિયાન બનતું એક ઇનેડિઓલ મધ્યવર્તી છે.
આલ્કલાઇન માધ્યમમાં,$D$-ગ્લુકોઝ,$D$-મેનોઝ અને $D$-ફ્રુક્ટોઝ બધા જ ટૉટોમેરાઇઝેશન દ્વારા સમાન ઇનેડિઓલ મધ્યવર્તી બનાવે છે.
તેથી,આપેલ ઇનોલ સ્વરૂપ આ ત્રણેય શર્કરાઓ માટે સામાન્ય છે.

(B) -ગ્લુકોઝની મંદ બેઇઝ $(OH^{-})$ ની હાજરીમાં પ્રક્રિયાને $Lobry \ de \ Bruyn-van \ Ekenstein$ રૂપાંતરણ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
આ પ્રક્રિયામાં ઇનેડિઓલ મધ્યવર્તી સંયોજન બને છે,જે એલ્ડોઝ અને કીટોઝના આંતર-રૂપાંતરણ તરફ દોરી જાય છે.
ચોક્કસ રીતે,$D$-ગ્લુકોઝનું આઇસોમરાઇઝેશન થઈને $D$-મેનોઝ (એપિમર) અને $D$-ફ્રુક્ટોઝ (કીટોઝ) બને છે.
તેથી,સાચા ઉત્પાદનો $A$ અને $B$ એ $D$-મેનોઝ અને $D$-ફ્રુક્ટોઝ છે.