Pancreas Questions in Gujarati

(C) સ્વાદુપિંડ એક મિશ્ર ગ્રંથિ છે,જે બહિઃસ્ત્રાવી અને અંતઃસ્ત્રાવી એમ બંને ગ્રંથિ તરીકે કાર્ય કરે છે.
તેનો બહિઃસ્ત્રાવી ભાગ સ્વાદુપિંડના ઉત્સેચકોને પકવાશયમાં મુક્ત કરે છે,જ્યારે અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ લેંગરહેન્સના કોષપુંજો (islets of Langerhans) ધરાવે છે.
સામાન્ય માનવ સ્વાદુપિંડમાં લગભગ $1$ થી $2$ મિલિયન લેંગરહેન્સના કોષપુંજો હોય છે,જે સ્વાદુપિંડના કુલ પેશીના માત્ર $1$ થી $2 \%$ જેટલો ભાગ ધરાવે છે.

(B) ડાયાબિટીસ મેલિટસ એ એવી સ્થિતિ છે જે સ્વાદુપિંડ દ્વારા ઇન્સ્યુલિનના અપૂરતા ઉત્પાદનને કારણે અથવા શરીર દ્વારા ઉત્પાદિત ઇન્સ્યુલિનનો અસરકારક રીતે ઉપયોગ કરવામાં અસમર્થતાને કારણે લોહીમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ વધી જવાથી થાય છે. ઇન્સ્યુલિન એ સ્વાદુપિંડમાં આવેલા આઇલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના $\beta$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત થતું પેપ્ટાઇડ અંતઃસ્ત્રાવ છે,જે કોષોમાં ગ્લુકોઝના શોષણને સરળ બનાવે છે. તેથી,ડાયાબિટીસના દર્દીઓની સારવાર તેમના લોહીમાં ગ્લુકોઝના સ્તરને નિયંત્રિત કરવા માટે ઇન્સ્યુલિન થેરાપી આપીને કરવામાં આવે છે.

(A) સ્વાદુપિંડ એ એક મિશ્ર ગ્રંથિ છે જે અંતઃસ્ત્રાવી અને બહિઃસ્ત્રાવી બંને તરીકે કાર્ય કરે છે. સ્વાદુપિંડનો અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ કોષોના સમૂહનો બનેલો હોય છે જેને લેંગરહેન્સના ટાપુઓ કહેવામાં આવે છે. સામાન્ય માનવ સ્વાદુપિંડમાં લગભગ $1$ થી $2$ મિલિયન લેંગરહેન્સના ટાપુઓ હોય છે,જે સ્વાદુપિંડના કુલ પેશીના માત્ર $1-2$ ટકા જેટલો ભાગ ધરાવે છે.

(D) ઇન્સ્યુલિનના અતિસ્ત્રાવને કારણે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ ખૂબ જ ઘટી જાય છે,જેને હાઈપોગ્લાયકેમિયા કહેવામાં આવે છે.
હાઈપોગ્લાયકેમિયાના સામાન્ય લક્ષણોમાં નીચે મુજબનો સમાવેશ થાય છે:
$1$. પરસેવો થવો
$2$. ચીડિયાપણું
$3$. ધ્રુજારી
$4$. મૂંઝવણ અથવા બેવડું દેખાવું
$5$. હૃદયના ધબકારા વધવા
ગ્લાયકોસુરિયા (મૂત્રમાં ગ્લુકોઝની હાજરી) એ ડાયાબિટીસ મેલિટસનું લક્ષણ છે,જે ઇન્સ્યુલિનના અલ્પસ્ત્રાવ (hyposecretion) ને કારણે થાય છે,અતિસ્ત્રાવને કારણે નહીં.
તેથી,ઇન્સ્યુલિનના અતિસ્ત્રાવ માટેના લક્ષણોનું સાચું સંયોજન $I, II$ અને $III$ છે.

(C) સ્વાદુપિંડના $\delta$ (ડેલ્ટા) કોષો સોમેટોસ્ટેટિન નામનું પેપ્ટાઈડ અંતઃસ્ત્રાવ મુક્ત કરે છે. તેનું મુખ્ય કાર્ય ઇન્સ્યુલિન ($\beta$ કોષોમાંથી) અને ગ્લુકાગોન ($\alpha$ કોષોમાંથી) બંનેના સ્ત્રાવને અવરોધવાનું છે. તે પાચન માર્ગમાં સ્ત્રાવ,ગતિશીલતા અને શોષણને ઘટાડવાનું પણ કાર્ય કરે છે.

(B) સ્વાદુપિંડના અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ એવા આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના $\beta$-કોષોમાંથી સ્ત્રવતું ઇન્સ્યુલિન યકૃત,સ્નાયુ અને મેદપૂર્ણ પેશીને અસર કરે છે.
સ્નાયુ પેશીમાં,તે કાર્બોદિત ચયાપચય અને ગ્લાયકોજનના સંગ્રહને પ્રોત્સાહન આપે છે.
યકૃતના કોષોમાં,તે ગ્લાયકોજેનેસિસ અને ગ્લાયકોલિસિસને વેગ આપે છે અને લિપોજેનેસિસમાં વધારો કરે છે.
મેદપૂર્ણ પેશીમાં,તે ગ્લુકોઝના કોષરસપટલ દ્વારા વહનને વધારે છે અને લિપોજેનેસિસને પ્રોત્સાહન આપે છે.

(A) સ્વાદુપિંડ એક મિશ્ર ગ્રંથિ તરીકે કાર્ય કરે છે,જે અંતઃસ્ત્રાવી અને બહિઃસ્ત્રાવી બંને ગ્રંથિ તરીકે કામ કરે છે.
સ્વાદુપિંડનો અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ 'આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સ' (Islets of Langerhans) નો બનેલો છે,જેમાં વિવિધ પ્રકારના કોષો હોય છે જે ચોક્કસ અંતઃસ્ત્રાવોનો સ્ત્રાવ કરે છે:
$1$. $\alpha$-કોષો (આલ્ફા કોષો) ગ્લુકાગોન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ વધારે છે.
$2$. $\beta$-કોષો (બીટા કોષો) ઇન્સ્યુલિન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ ઘટાડે છે.
$3$. $\delta$-કોષો (ડેલ્ટા કોષો) સોમેટોસ્ટેટિન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે ઇન્સ્યુલિન અને ગ્લુકાગોન બંનેના સ્ત્રાવને અવરોધે છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $A-Glucagon, B-Insulin, C-Somatostatin$ છે.

(C) એલોક્સાન એ ગ્લુકોઝનું એક ઝેરી એનાલોગ છે જે સ્વાદુપિંડમાં ઇન્સ્યુલિન ઉત્પન્ન કરતા બીટા કોષોનો પસંદગીયુક્ત રીતે નાશ કરે છે.
તેનો ઉપયોગ પ્રયોગશાળાના પ્રાણીઓમાં પ્રાયોગિક ડાયાબિટીસ મેલિટસ ઉત્પન્ન કરવા માટે સંશોધનમાં વ્યાપકપણે થાય છે.
તેથી,એલોક્સાન સાથેની સારવાર આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના બીટા કોષોના વિનાશ તરફ દોરી જાય છે.

(D) ઇન્સ્યુલિન એ સ્વાદુપિંડના આઇલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના બીટા કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત પેપ્ટાઈડ હોર્મોન છે.
તે વિવિધ ચયાપચયના કાર્યો કરે છે:
$1$. તે એડિપોઝ પેશી દ્વારા ગ્લુકોઝના શોષણને પ્રોત્સાહન આપે છે અને ચરબીના સંશ્લેષણ (લિપોજેનેસિસ) ને ઉત્તેજિત કરે છે.
$2$. તે યકૃત અને સ્નાયુ કોષો દ્વારા એમિનો એસિડના શોષણને સરળ બનાવીને પ્રોટીન સંશ્લેષણને પ્રોત્સાહન આપે છે.
$3$. તે ગ્લાયકોજેનેસિસને પ્રોત્સાહન આપે છે,જે યકૃત અને સ્નાયુઓમાં ગ્લુકોઝનું ગ્લાયકોજનમાં રૂપાંતર છે.
તેથી,આપેલા તમામ વિકલ્પો ઇન્સ્યુલિનના સાચા કાર્યો છે.

(C) સ્વાદુપિંડ એ મિશ્ર ગ્રંથિ (heterocrine gland) છે,જેનો અર્થ છે કે તે અંતઃસ્ત્રાવી અને બહિઃસ્ત્રાવી બંને તરીકે કાર્ય કરે છે.
$1$. બહિઃસ્ત્રાવી કાર્ય: તે સ્વાદુપિંડ નલિકા દ્વારા પાચક ઉત્સેચકો (જેમ કે ટ્રિપ્સિન,લાઈપેઝ અને એમાયલેઝ) પકવાશયમાં મુક્ત કરે છે.
$2$. અંતઃસ્ત્રાવી કાર્ય: તે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ જાળવવા માટે અંતઃસ્ત્રાવો (જેમ કે ઇન્સ્યુલિન અને ગ્લુકાગોન) સીધા રુધિરમાં મુક્ત કરે છે.

(B) સ્વાદુપિંડ એ એક સંયુક્ત (બંને બાહ્યસ્ત્રાવી અને અંતઃસ્ત્રાવી) લંબાયેલું અંગ છે જે $U$ આકારના પકવાશયની વચ્ચે આવેલું હોય છે.
સ્વાદુપિંડનો બાહ્યસ્ત્રાવી ભાગ ઉત્સેચકોયુક્ત આલ્કલાઇન (બેઝિક) સ્વાદુરસનો સ્ત્રાવ કરે છે,એસિડિક સ્વાદુરસનો નહીં.
અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ ઇન્સ્યુલિન અને ગ્લુકાગોન જેવા અંતઃસ્ત્રાવોનો સ્ત્રાવ કરે છે.
તેથી,વિધાનો $I, II, III,$ અને $V$ સાચા છે,જ્યારે વિધાન $IV$ ખોટું છે કારણ કે સ્વાદુરસ આલ્કલાઇન હોય છે,એસિડિક નહીં.
આમ,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(B) સ્વાદુપિંડ એક મિશ્ર ગ્રંથિ (heterocrine gland) છે.
તે બહિઃસ્ત્રાવી ગ્રંથિ તરીકે પાચક ઉત્સેચકો ધરાવતો સ્વાદુપિંડનો રસ ઉત્પન્ન કરે છે,જેમાં મુખ્ય $6$ પ્રકારના પાચક ઉત્સેચકો (ટ્રિપ્સીનોજન,કાયમોટ્રિપ્સીનોજન,પ્રોકાર્બોક્સિપેપ્ટિડેઝ,એમાયલેઝ,લાઈપેઝ અને ન્યુક્લિએઝ) હોય છે.
તે અંતઃસ્ત્રાવી ગ્રંથિ તરીકે રુધિરમાં શર્કરાનું પ્રમાણ જાળવવા માટે $2$ મુખ્ય અંતઃસ્ત્રાવો (ઇન્સ્યુલિન અને ગ્લુકાગોન) સીધા રુધિરમાં મુક્ત કરે છે.
તેથી,સાચો ક્રમ $6$ ઉત્સેચકો અને $2$ અંતઃસ્ત્રાવો છે.

(D) સ્વાદુપિંડ $(Pancreas)$ એક વિશિષ્ટ અંગ છે જે અંતઃસ્ત્રાવી અને બહિઃસ્ત્રાવી એમ બંને ગ્રંથિ તરીકે કાર્ય કરે છે.
બહિઃસ્ત્રાવી ગ્રંથિ તરીકે,તે સ્વાદુપિંડની નલિકા દ્વારા પાચક ઉત્સેચકોને પકવાશયમાં મુક્ત કરે છે.
અંતઃસ્ત્રાવી ગ્રંથિ તરીકે,તેમાં $Islets$ of $Langerhans$ આવેલા હોય છે,જે રુધિરમાં શર્કરાના સ્તરને નિયંત્રિત કરવા માટે $Insulin$ અને $Glucagon$ જેવા અંતઃસ્ત્રાવો સીધા રુધિરમાં મુક્ત કરે છે.

(C) હાઈપોગ્લાયસેમિક અંત:સ્ત્રાવ એટલે એવો અંત:સ્ત્રાવ જે શરીરમાં રુધિર શર્કરા (ગ્લુકોઝ) નું પ્રમાણ ઘટાડે છે.
$1$. ઈન્સ્યુલીન સ્વાદુપિંડના આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના $\beta$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત થાય છે.
$2$. તે મુખ્યત્વે યકૃતના કોષો (hepatocytes) અને મેદસ્વી કોષો (adipocytes) પર કાર્ય કરે છે અને કોષીય ગ્લુકોઝના શોષણ અને ઉપયોગમાં વધારો કરે છે.
$3$. પરિણામે,રુધિરમાંથી ગ્લુકોઝ ઝડપથી યકૃત અને મેદસ્વી કોષોમાં જાય છે,જેનાથી રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું સ્તર ઘટે છે (હાઈપોગ્લાયસેમિયા).
$4$. ગ્લુકાગોન,કોર્ટિસોલ અને આલ્ડોસ્ટેરોન હાઈપરગ્લાયસેમિક છે અથવા અન્ય ચયાપચયના કાર્યો કરે છે,પરંતુ તેઓ રુધિર શર્કરાનું સ્તર ઘટાડતા નથી.

(B) $Glucagon$ એ સ્વાદુપિંડના $\alpha$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવતું પેપ્ટાઈડ અંતઃસ્ત્રાવ છે.
તે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું સામાન્ય સ્તર જાળવવામાં મુખ્ય ભૂમિકા ભજવે છે.
$Glucagon$ મુખ્યત્વે યકૃતના કોષો $(Hepatocytes)$ પર કાર્ય કરે છે અને ગ્લાયકોજનનોલાયસીસ $(Glycogenolysis)$ (ગ્લાયકોજનનું ગ્લુકોઝમાં વિઘટન) ને ઉત્તેજે છે,જેના પરિણામે રુધિરમાં શર્કરાનું પ્રમાણ વધે છે $(Hyperglycemia)$.
તે ગ્લુકોનીઓજીનેસીસ $(Gluconeogenesis)$ (કાર્બોદિત સિવાયના સ્ત્રોતોમાંથી ગ્લુકોઝનું નિર્માણ) ની પ્રક્રિયાને પણ ઉત્તેજે છે,જે હાઈપરગ્લાયસેમિયામાં ફાળો આપે છે.
જોકે,$Glucagon$ કોષો દ્વારા ગ્લુકોઝના ગ્રહણ અને વપરાશમાં ઘટાડો કરે છે.
તેથી,તે કોષીય સ્તરે ગ્લુકોઝના વપરાશ અને ગ્રહણમાં વધારો કરે છે તે વિધાન અસંગત છે.

(D) સ્વાદુપિંડ એ અંતઃસ્ત્રાવી અને બહિઃસ્ત્રાવી બંને ગ્રંથિ તરીકે કાર્ય કરે છે.
સ્વાદુપિંડનો અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ 'આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સ' (Islets of Langerhans) ધરાવે છે, જેમાં વિવિધ પ્રકારના કોષો હોય છે:
$1$. $\alpha$-કોષો (આલ્ફા કોષો) ગ્લુકાગોન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે, જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ વધારે છે.
$2$. $\beta$-કોષો (બીટા કોષો) ઈન્સ્યુલીન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે, જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ ઘટાડે છે.
$3$. $\delta$-કોષો (ડેલ્ટા કોષો) સોમેટોસ્ટેટીન અંતઃસ્ત્રાવનો સ્ત્રાવ કરે છે, જે ઈન્સ્યુલીન અને ગ્લુકાગોન બંનેના સ્ત્રાવને અવરોધે છે.
તેથી, સાચી જોડ આ મુજબ છે:
$P$ ($\alpha$-કોષો) $\rightarrow$ $I$ (ગ્લુકાગોન)
$Q$ ($\beta$-કોષો) $\rightarrow$ $III$ (ઈન્સ્યુલીન)
$R$ ($\delta$-કોષો) $\rightarrow$ $II$ (સોમેટોસ્ટેટીન)
આમ, સાચો ક્રમ $(P-I), (Q-III), (R-II)$ છે.

(B) હાઈપરગ્લાયસેમિયા એટલે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું અસામાન્ય રીતે ઊંચું પ્રમાણ.
ડાયાબિટીસ મેલિટસ એ ચયાપચયની વિકૃતિ છે જે સતત હાઈપરગ્લાયસેમિયા દ્વારા વર્ગીકૃત થયેલ છે,જે ઈન્સ્યુલિન હોર્મોનની ઉણપ અથવા તેની બિનઅસરકારક ક્રિયાને કારણે થાય છે.
ડાયાબિટીસ ઈન્સીપિડસ એ $ADH$ (વેસોપ્રેસિન) ની ઉણપને કારણે થાય છે.
એડિસન્સ રોગ એ એડ્રિનલ કોર્ટેક્સના હોર્મોન્સના ઓછા સ્ત્રાવને કારણે થાય છે.
ગ્રેવ્સ રોગ એ હાઈપરથાઈરોઈડિઝમનો એક પ્રકાર છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(B) ગ્લુકાગોન એ સ્વાદુપિંડમાં આવેલા આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના $\alpha$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત થતું પેપ્ટાઈડ હોર્મોન છે.
તે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું સ્તર જાળવી રાખવામાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે.
ગ્લુકાગોન મુખ્યત્વે યકૃતના કોષો (હેપેટોસાઈટ્સ) પર કાર્ય કરે છે અને ગ્લાયકોજીનોલિસિસ (ગ્લાયકોજનનું ગ્લુકોઝમાં વિઘટન) ને ઉત્તેજિત કરે છે, જેના પરિણામે રુધિરમાં શર્કરાનું સ્તર વધે છે.
તેથી, તેને હાઈપરગ્લાયસેમિક હોર્મોન તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.

(C) $\text{ગ્લુકાગોન}$ એ સ્વાદુપિંડમાં આવેલા $Islets$ $of$ $Langerhans$ ના $\alpha$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત થતું પેપ્ટાઈડ અંતઃસ્ત્રાવ છે.
તે મુખ્યત્વે યકૃતના કોષો (હેપેટોસાઇટ્સ) પર કાર્ય કરે છે અને $\text{ગ્લાયકોજીનોલિસિસ}$ (ગ્લાયકોજનનું ગ્લુકોઝમાં વિઘટન) ને ઉત્તેજિત કરે છે.
આ પ્રક્રિયા રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું સ્તર વધારે છે, જેને $\text{હાઈપરગ્લાયકેમિયા}$ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
તેથી, $\text{ગ્લુકાગોન}$ ને હાઈપરગ્લાયકેમિક અંતઃસ્ત્રાવ માનવામાં આવે છે.

(A) ઇન્સ્યુલિન એ સ્વાદુપિંડના આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સના $\beta$-કોષો દ્વારા સ્ત્રવિત થતો પેપ્ટાઈડ અંતઃસ્ત્રાવ છે.
તે રુધિરમાં ગ્લુકોઝના હોમિયોસ્ટેસિસ (સંતુલન) જાળવવામાં મુખ્ય ભૂમિકા ભજવે છે.
ઇન્સ્યુલિન મુખ્યત્વે યકૃતકોષો (hepatocytes) અને મેદકોષો (adipocytes) પર કાર્ય કરે છે અને કોષો દ્વારા ગ્લુકોઝનું ગ્રહણ અને ઉપયોગ વધારે છે.
પરિણામે,રુધિરમાંથી ગ્લુકોઝ ઝડપથી યકૃતકોષો અને મેદકોષોમાં જાય છે,જેનાથી રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું સ્તર ઘટે છે (હાઈપોગ્લાયસેમિયા).
તેથી,ઇન્સ્યુલિનને હાઈપોગ્લાયસેમિક અંતઃસ્ત્રાવ કહેવામાં આવે છે.
આમ,કારણ એ સમજાવે છે કે ઇન્સ્યુલિન શા માટે હાઈપોગ્લાયસેમિક છે,તેથી $A$ અને $R$ બંને સાચા છે અને $R$ એ $A$ ની સાચી સમજૂતી છે.

(C) . સ્વાદુપિંડનો અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સ છે,જ્યારે બહિઃસ્ત્રાવી ભાગ સ્વાદુપિંડના ઉત્સેચકોનો સ્ત્રાવ કરે છે.
$B$. આઈલેટ્સના આલ્ફા કોષો ગ્લુકાગોનનો સ્ત્રાવ કરે છે,જ્યારે ડેલ્ટા કોષો સોમેટોસ્ટેટિનનો સ્ત્રાવ કરે છે.
$C$. સોમેટોસ્ટેટિન એ એક અંતઃસ્ત્રાવ છે જે ગ્લુકાગોન અને ઇન્સ્યુલિન બંનેના સ્ત્રાવને અવરોધે છે,તેથી આ વિધાન સાચું છે.
$D$. પિત્ત રંજકદ્રવ્યો (બિલિરુબિન અને બિલિવર્ડિન) મળને રંગ આપે છે,સ્વાદુપિંડનો રસ નહીં.

(A) Type $I$ ડાયાબિટીસ મેલિટસ $(IDDM)$,જેને ઇન્સ્યુલિન-આધારિત ડાયાબિટીસ મેલિટસ તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે,તે એક સ્વયંપ્રતિરક્ષા સ્થિતિ છે.
તે સ્વાદુપિંડના આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સમાં રહેલા બીટા કોષોના નાશને કારણે થાય છે.
આ વિનાશને કારણે ઇન્સ્યુલિનના સ્ત્રાવમાં ગંભીર ઉણપ અથવા સંપૂર્ણ અભાવ સર્જાય છે.
કોષો દ્વારા ગ્લુકોઝના શોષણ માટે ઇન્સ્યુલિન જરૂરી હોવાથી,તેની ગેરહાજરી લોહીમાં ગ્લુકોઝનું સ્તર વધારે છે,જેને હાઈપરગ્લાયકેમિયા કહેવામાં આવે છે.

(D) લેંગરહેન્સના ટાપુઓમાં વિવિધ પ્રકારના અંતઃસ્ત્રાવી કોષો હોય છે:
$1$. આલ્ફા કોષો $(A)$ ગ્લુકાગોનનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે યકૃતને ગ્લાયકોજીનોલિસિસ (ગ્લાયકોજનનું ગ્લુકોઝમાં વિઘટન) કરવા માટે ઉત્તેજિત કરે છે,જે $IV$ સાથે જોડાય છે.
$2$. બીટા કોષો $(B)$ ઇન્સ્યુલિનનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે કોષોને (સ્નાયુઓ સહિત) ગ્લુકોઝ લેવા માટે ઉત્તેજિત કરે છે અને ગ્લાયકોજેનેસિસ (ગ્લાયકોજનનું નિર્માણ) ને પ્રોત્સાહન આપે છે,જે $I$ સાથે જોડાય છે.
$3$. ડેલ્ટા કોષો $(C)$ સોમેટોસ્ટેટિનનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે અન્ય સ્વાદુપિંડના અંતઃસ્ત્રાવોના મુક્ત થવાને અટકાવે છે અને જઠરના સ્ત્રાવ અને પાચન માર્ગમાં શોષણને પણ ઘટાડે છે,જે $II$ સાથે જોડાય છે.
$4$. $F$ કોષો (અથવા $PP$ કોષો) $(D)$ સ્વાદુપિંડના પોલીપેપ્ટાઇડનો સ્ત્રાવ કરે છે,જે સ્વાદુપિંડના રસના મુક્ત થવાને અવરોધે છે,જે $III$ સાથે જોડાય છે.
તેથી,સાચી જોડ $A-IV, B-I, C-II, D-III$ છે.

(B) સ્વાદુપિંડ એ બહિઃસ્ત્રાવી અને અંતઃસ્ત્રાવી બંને ગ્રંથિ તરીકે કાર્ય કરે છે. તેનો અંતઃસ્ત્રાવી ભાગ આઈલેટ્સ ઓફ લેંગરહેન્સનો બનેલો છે.
આ દ્વીપકોમાં વિવિધ પ્રકારના કોષો હોય છે,મુખ્યત્વે $\alpha$-કોષો અને $\beta$-કોષો.
$\alpha$-કોષો ગ્લુકાગોન નામનો અંતઃસ્ત્રાવ ઉત્પન્ન કરે છે,જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ વધારે છે.
$\beta$-કોષો ઇન્સ્યુલિન નામનો અંતઃસ્ત્રાવ ઉત્પન્ન કરે છે,જે રુધિરમાં ગ્લુકોઝનું પ્રમાણ ઘટાડીને ગ્લુકોઝ હોમિયોસ્ટેસિસ જાળવવામાં મુખ્ય ભૂમિકા ભજવે છે.
તેથી,સાચો જવાબ ઇન્સ્યુલિન છે.