Mix Examples - Our Environment Questions in Gujarati

(B) પરિસ્થિતિકીય તંત્રમાં,આહાર શૃંખલા એક ચોક્કસ ક્રમ અનુસરે છે:
$1$. ઉત્પાદકો (લીલી વનસ્પતિ) પ્રથમ પોષક સ્તરે હોય છે.
$2$. પ્રાથમિક ઉપભોગીઓ (તૃણાહારીઓ) સીધા ઉત્પાદકો પર આધાર રાખે છે.
$3$. દ્વિતીય કક્ષાના ઉપભોગીઓ (માંસાહારીઓ) પ્રાથમિક ઉપભોગીઓનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે.
$4$. તૃતીય અથવા ઉચ્ચ કક્ષાના માંસાહારીઓ દ્વિતીય કક્ષાના ઉપભોગીઓ પર આધાર રાખે છે.
તેથી,જે માંસાહારી પ્રાણીઓ તૃણાહારીઓને ખાય છે,તેમને દ્વિતીય કક્ષાના ઉપભોગીઓ તરીકે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે.

(B) પરિસ્થિતિકીય તંત્રમાં,સજીવોને તેમના પોષણના સ્ત્રોતના આધારે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે.
ઉત્પાદકો (સ્વપોષીઓ) સૂર્યપ્રકાશનો ઉપયોગ કરીને પોતાનો ખોરાક જાતે બનાવે છે.
તૃણાહારીઓ એવા પ્રાણીઓ છે જે સીધા ઉત્પાદકો (વનસ્પતિઓ) પર ખોરાક માટે આધાર રાખે છે.
તેઓ વનસ્પતિઓનો સીધો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરતા હોવાથી,તેમને પ્રથમ કક્ષાના ઉપભોગીઓ તરીકે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(C) વિઘટકો એવા સજીવો છે,જેમ કે બેક્ટેરિયા અને ફૂગ,જે મૃત વનસ્પતિઓ અને પ્રાણીઓના જટિલ કાર્બનિક પદાર્થોનું સરળ પદાર્થોમાં વિઘટન કરે છે.
તેઓ પોષક તત્વોને ફરીથી જમીનમાં મુક્ત કરીને નિવસનતંત્રમાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે,જેનો ઉપયોગ ઉત્પાદકો (વનસ્પતિઓ) દ્વારા ફરીથી કરી શકાય છે.
તેથી,સાચો જવાબ $C$ (વિઘટકો) છે.

(B) મિશ્રાહારી સજીવ એટલે એવું સજીવ જે વનસ્પતિ અને પ્રાણીઓ બંનેનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે.
$A$. દેડકો: તે માંસાહારી છે,જે મુખ્યત્વે કીટકોનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે.
$B$. બિલાડી: બિલાડીને સામાન્ય રીતે માંસાહારી ગણવામાં આવે છે,પરંતુ આપેલા વિકલ્પોમાં તે અન્ય વિકલ્પોની સરખામણીમાં વધુ વૈવિધ્યસભર ખોરાક લે છે. જોકે,વૈજ્ઞાનિક દ્રષ્ટિએ તે માંસાહારી છે. હરણ તૃણાહારી છે અને વાઘ માંસાહારી છે. આપેલા વિકલ્પોમાં બિલાડીને ઘણીવાર સામાન્ય અભ્યાસક્રમમાં મિશ્રાહારીના ઉદાહરણ તરીકે લેવામાં આવે છે.

(A) આહારશૃંખલામાં પોષક સ્તરો નીચે મુજબ ગોઠવાયેલા હોય છે:
$1$. પ્રથમ પોષક સ્તરમાં ઉત્પાદકો (સ્વયંપોષીઓ) જેમ કે વનસ્પતિઓનો સમાવેશ થાય છે.
$2$. દ્વિતીય પોષક સ્તરમાં પ્રાથમિક ઉપભોગીઓનો સમાવેશ થાય છે,જે તૃણાહારીઓ (વનસ્પતિ ખાનારા પ્રાણીઓ) છે.
$3$. તૃતીય પોષક સ્તરમાં દ્વિતીય ઉપભોગીઓનો સમાવેશ થાય છે,જે માંસાહારીઓ છે.
તેથી,તૃણાહારીઓ દ્વિતીય પોષક સ્તરનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

(C) આહારશૃંખલામાં પોષક સ્તરો નીચે મુજબ ગોઠવાયેલા હોય છે:
$1$. $T_1$ (પ્રથમ પોષક સ્તર): ઉત્પાદકો (વનસ્પતિઓ).
$2$. $T_2$ (દ્વિતીય પોષક સ્તર): પ્રાથમિક ઉપભોગીઓ (તૃણાહારીઓ).
$3$. $T_3$ (તૃતીય પોષક સ્તર): દ્વિતીય ઉપભોગીઓ (પ્રાથમિક માંસાહારીઓ).
$4$. $T_4$ (ચતુર્થ પોષક સ્તર): તૃતીય ઉપભોગીઓ (ઉચ્ચ માંસાહારીઓ).
તેથી,પ્રાથમિક માંસાહારીઓ તૃતીય પોષક સ્તર $(T_3)$ ધરાવે છે.

(B) કોઈપણ આહારશૃંખલાનું પ્રથમ પોષક સ્તર ઉત્પાદકો દ્વારા બનેલું હોય છે,જે પ્રકાશસંશ્લેષણ દ્વારા પોતાનો ખોરાક જાતે બનાવવામાં સક્ષમ હોય છે.
સ્થળજ નિવસનતંત્રમાં,લીલી વનસ્પતિઓ અથવા ઘાસ પ્રાથમિક ઉત્પાદકો તરીકે કાર્ય કરે છે.
તેથી,ઘાસ પ્રથમ પોષક સ્તર રચે છે,ત્યારબાદ પ્રાથમિક ઉપભોગીઓ (હરણ જેવા તૃણાહારીઓ) અને દ્વિતીય ઉપભોગીઓ (સિંહ જેવા માંસાહારીઓ) આવે છે.

(D) ભૂમીય પરિબળો (Edaphic factors) એ જૈવિક પરિબળો છે જે કોઈ ચોક્કસ વિસ્તારમાં જોવા મળતી જમીનના ભૌતિક અથવા રાસાયણિક બંધારણ સાથે સંબંધિત છે.
તેમાં જમીનનું બંધારણ,જમીનનો પ્રકાર,જમીનની $pH$ અને ખનિજ તત્વોનો સમાવેશ થાય છે.
આપેલા વિકલ્પોમાંથી,$D$ (જમીનનું બંધારણ) એ ભૂમીય પરિબળ છે,જ્યારે તાપમાન અને પવન એ આબોહવાકીય પરિબળો છે.

$(A)$ ઉચ્ચ કક્ષાનું માંસાહારી પ્રાણી (અથવા સર્વોચ્ચ શિકારી) એ આહાર શૃંખલાના અંતે રહેલું સજીવ છે, જેનો કુદરતી રીતે કોઈ શિકારી હોતો નથી।
આપેલા વિકલ્પોમાં, $\text{બાજ}$ સૌથી ઉચ્ચ પોષક સ્તર ધરાવે છે કારણ કે તે સાપ અથવા નાના સસ્તન પ્રાણીઓ જેવા પ્રાથમિક અને દ્વિતીયક ઉપભોક્તાઓનો શિકાર કરે છે, તેથી તે ઉચ્ચ કક્ષાનું માંસાહારી પ્રાણી છે।
$\text{તીતીઘોડો}$ એ પ્રાથમિક ઉપભોક્તા (શાકાહારી) છે, $\text{દેડકો}$ એ દ્વિતીયક ઉપભોક્તા (માંસાહારી) છે અને $\text{હરણ}$ એ પ્રાથમિક ઉપભોક્તા (શાકાહારી) છે।

(B) આહારશૃંખલા એ નિવસનતંત્રમાં વિવિધ સજીવો વચ્ચેના પોષણ સંબંધોને દર્શાવે છે.
$1$. જ્યારે સજીવો એકબીજાનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે ત્યારે આહારશૃંખલામાં શક્તિનું વહન થાય છે. આ શક્તિનો મુખ્ય સ્ત્રોત સૂર્ય છે,જે ઉત્પાદકોથી ગ્રાહકો તરફ વહન પામે છે.
$2$. પોષક દ્રવ્યો (દ્રવ્ય) પણ આહારશૃંખલા દ્વારા ચક્રીય રીતે વહન પામે છે,કારણ કે કાર્બનિક દ્રવ્યો એક પોષક સ્તરથી બીજા પોષક સ્તર તરફ જાય છે અને અંતે વિઘટકો દ્વારા ફરીથી જમીનમાં ભળી જાય છે.
આથી,આહારશૃંખલા દ્વારા શક્તિ અને પોષક દ્રવ્યો બંનેનું વહન થાય છે.

(A) $\text{પૃથ્વી}$ પરના લગભગ તમામ પરિસ્થિતિકીય તંત્રો માટે $\text{સૂર્ય}$ એ ઉર્જાનો અંતિમ અને પ્રાથમિક સ્ત્રોત છે。
લીલી વનસ્પતિઓ (ઉત્પાદકો) પ્રકાશસંશ્લેષણની પ્રક્રિયા દ્વારા સૌર ઉર્જાને ગ્રહણ કરે છે અને તેને ખોરાકમાં સંગ્રહિત રાસાયણિક ઉર્જામાં રૂપાંતરિત કરે છે。
ત્યારબાદ આ ઉર્જા આહાર શૃંખલા દ્વારા ઉત્પાદકોમાંથી ઉપભોક્તાઓ (તૃણાહારીઓ, માંસાહારીઓ અને મિશ્રાહારીઓ) સુધી વહે છે。
તેથી, $\text{સૂર્યપ્રકાશ}$ એ મૂળભૂત ઉર્જા સ્ત્રોત છે જે પરિસ્થિતિકીય તંત્રમાં જીવનને ટકાવી રાખે છે。

(B) ઉત્પાદકો એવા સજીવો છે જે સૂર્યપ્રકાશ (પ્રકાશસંશ્લેષણ) અથવા રાસાયણિક પ્રતિક્રિયાઓ (રસાયણસંશ્લેષણ) માંથી ઉર્જાનો ઉપયોગ કરીને અકાર્બનિક પદાર્થોમાંથી પોતાનો ખોરાક જાતે બનાવી શકે છે.
પરિસ્થિતિકીય તંત્રમાં,લીલી વનસ્પતિઓ,લીલ અને અમુક બેક્ટેરિયા ઉત્પાદકો તરીકે કાર્ય કરે છે.
આ સજીવોને $Autotrophs$ (સ્વયંપોષી) તરીકે ઓળખવામાં આવે છે કારણ કે તેઓ પોતાના કાર્બનિક પોષક તત્વોનું ઉત્પાદન જાતે કરે છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(C) નિવસનતંત્રને મુખ્યત્વે તેમના વસવાટના આધારે બે મુખ્ય શ્રેણીઓમાં વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે: સ્થળજ અને જલજ. જોકે,પ્રમાણભૂત જૈવિક વર્ગીકરણના સંદર્ભમાં,તેમને ઘણીવાર ત્રણ મુખ્ય પ્રકારોમાં જૂથબદ્ધ કરવામાં આવે છે: $1$. સ્થળજ (જમીન આધારિત),$2$. જલજ (પાણી આધારિત),અને $3$. કૃત્રિમ (માનવસર્જિત). તેથી,વસવાટના પ્રકારોના વ્યાપક વર્ગીકરણના આધારે,નિવસનતંત્રના $3$ મુખ્ય પ્રકારો છે.

(D) મૃત આહારશૃંખલા $(DFC)$ મૃત કાર્બનિક દ્રવ્યોથી શરૂ થાય છે.
વિઘટકો અને મૃતપક્ષી સજીવો,જેમ કે ફૂગ અને બેક્ટેરિયા,ઉર્જા મેળવવા માટે આ મૃત કાર્બનિક દ્રવ્યોનું વિઘટન કરે છે.
તેથી,આ શૃંખલાની શરૂઆત આ સજીવો દ્વારા મૃત કાર્બનિક પદાર્થોના વિઘટનથી થાય છે.

(C) જે સજીવો પ્રકાશસંશ્લેષણની પ્રક્રિયા કરે છે તેમને $\text{ઉત્પાદકો}$ (અથવા $\text{સ્વયંપોષી}$) કહેવામાં આવે છે.
તેઓ સૂર્યપ્રકાશ, પાણી અને કાર્બન ડાયોક્સાઇડનો ઉપયોગ કરીને કાર્બનિક સંયોજનો (ગ્લુકોઝ) બનાવે છે.
તેઓ પોતાનો ખોરાક જાતે બનાવે છે અને નિવસનતંત્રમાં અન્ય તમામ પોષક સ્તરો માટે ઉર્જાનો પ્રાથમિક સ્ત્રોત હોવાથી, તેમને ઉત્પાદકો કહેવામાં આવે છે.
ઉદાહરણ તરીકે લીલી વનસ્પતિઓ, શેવાળ અને અમુક બેક્ટેરિયા.

(B) નિવસનતંત્રમાં શક્તિ સૂર્યમાંથી પ્રવેશ કરે છે અને ઉત્પાદકો (વનસ્પતિઓ) દ્વારા પ્રકાશસંશ્લેષણની પ્રક્રિયા દ્વારા ગ્રહણ કરવામાં આવે છે।
જેમ જેમ શક્તિ એક પોષક સ્તરથી બીજા પોષક સ્તર તરફ આગળ વધે છે (દા.ત., ઉત્પાદકોથી પ્રાથમિક ઉપભોગીઓ અને ત્યારબાદ દ્વિતીય ઉપભોગીઓ તરફ), તેમ શક્તિના વહનનો $10\%$ નો નિયમ લાગુ પડે છે, જેમાં દરેક તબક્કે નોંધપાત્ર પ્રમાણમાં શક્તિ ઉષ્મા સ્વરૂપે વ્યય પામે છે।
શક્તિનું પુનઃચક્રીયકરણ થઈને તે સૂર્ય કે અગાઉના પોષક સ્તરોમાં પાછી જતી નથી, તેથી નિવસનતંત્રમાં શક્તિનો પ્રવાહ હંમેશા એકમાર્ગી હોય છે।

(D) લીલી વનસ્પતિઓ સ્વયંપોષી છે જે પ્રકાશસંશ્લેષણની પ્રક્રિયા કરે છે. આ પ્રક્રિયા દરમિયાન,તેઓ સૂર્યપ્રકાશની ઉર્જાને ગ્રહણ કરે છે અને તેનું રૂપાંતર ગ્લુકોઝ (કાર્બનિક સંયોજનો) ના સ્વરૂપમાં સંગ્રહિત રાસાયણિક ઉર્જામાં કરે છે. તેથી,સાચો જવાબ રાસાયણિક ઉર્જા છે.

(B) વાતાવરણને તાપમાન અને ઊંચાઈના આધારે વિવિધ સ્તરોમાં વહેંચવામાં આવ્યું છે.
પૃથ્વીની સપાટીની સૌથી નજીકના સ્તરને $Troposphere$ (ક્ષોભાવરણ) કહેવામાં આવે છે.
તે પૃથ્વીની સપાટીથી સરેરાશ $13 \ km$ ની ઊંચાઈ સુધી વિસ્તરેલું છે અને મોટાભાગની હવામાનની ઘટનાઓ આ સ્તરમાં જ જોવા મળે છે.

(C) પૃથ્વીનું વાતાવરણ તાપમાન અને ઊંચાઈના આધારે વિવિધ સ્તરોમાં વહેંચાયેલું છે.
$1$. $Troposphere$ (ક્ષોભાવરણ) એ સૌથી નીચેનું સ્તર છે,જે લગભગ $10-15 \ km$ સુધી વિસ્તરેલું છે.
$2$. $Stratosphere$ (સમતાપાવરણ) એ ટ્રોપોસ્ફિયરની ઉપર આવેલું છે અને પૃથ્વીની સપાટીથી આશરે $50 \ km$ સુધી વિસ્તરેલું છે.
$3$. $Mesosphere$ (મધ્યાવરણ) એ સ્ટ્રેટોસ્ફિયરની ઉપર આવેલું છે.
તેથી,પૃથ્વીની સપાટીથી $50 \ km$ ની ઊંચાઈએ આવેલા સ્તરને $Stratosphere$ કહેવામાં આવે છે.

(D) ઓઝોનનું સ્તર પૃથ્વીના સ્ટ્રેટોસ્ફિયર (સમતાપાવરણ) માં આવેલું છે,જે સૂર્યના મોટાભાગના અલ્ટ્રાવાયોલેટ $(UV)$ વિકિરણોનું શોષણ કરે છે.
તે વાતાવરણના અન્ય ભાગોની તુલનામાં ઓઝોન $(O_3)$ ની ઉચ્ચ સાંદ્રતા ધરાવે છે.
સ્ટ્રેટોસ્ફિયર પૃથ્વીની સપાટીથી આશરે $10$ થી $50 \ km$ ની ઊંચાઈએ આવેલું છે.

(B) ઓઝોનનું સ્તર પૃથ્વીના વાતાવરણના સ્ટ્રેટોસ્ફિયર (સમતાપાવરણ) માં આવેલું છે.
તે સૂર્યમાંથી આવતા હાનિકારક $UV$ (પારજાંબલી) વિકિરણોનું શોષણ કરીને રક્ષણાત્મક કવચ તરીકે કાર્ય કરે છે.
આ $UV$ વિકિરણો ઉચ્ચ ઊર્જા ધરાવે છે અને સજીવોમાં ત્વચાનું કેન્સર,મોતિયો અને રોગપ્રતિકારક શક્તિને નુકસાન પહોંચાડી શકે છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(B) ઓઝોન એ ઓક્સિજનનું એક અપરરૂપ છે જે ત્રણ ઓક્સિજન પરમાણુઓ એકબીજા સાથે જોડાયેલા હોય છે.
તેનું આણ્વીય સૂત્ર $O_{3}$ છે.

(C) સ્ટ્રેટોસ્ફિયરમાં આવેલું ઓઝોન સ્તર સૂર્યમાંથી આવતા હાનિકારક પારજાંબલી $(UV)$ કિરણોનું શોષણ કરીને પૃથ્વી માટે રક્ષણાત્મક કવચ તરીકે કાર્ય કરે છે.
ચોક્કસ રીતે કહીએ તો,ઓઝોન અણુ $200$ nm થી $310$ nm ની તરંગલંબાઈ ધરાવતા $UV$ કિરણોનું શોષણ કરે છે.
આ શ્રેણીમાં સૌથી વધુ નુકસાનકારક $UV$-$B$ અને $UV$-$C$ કિરણોનો સમાવેશ થાય છે,જે પૃથ્વીની સપાટી સુધી પહોંચતા અટકે છે.
તેથી,સાચી શ્રેણી $310$ nm થી $200$ nm છે.

(A) ઓઝોન સ્તરનું ભંગાણ,જેને સામાન્ય રીતે 'ઓઝોન ગાબડું' તરીકે ઓળખવામાં આવે છે,તે દક્ષિણ ધ્રુવ (એન્ટાર્કટિકા) પર સૌથી વધુ જોવા મળે છે. વૈજ્ઞાનિક અવલોકનોએ આ વિસ્તારમાં ઓઝોન સ્તરમાં નોંધપાત્ર ઘટાડો નોંધ્યો છે,જેનું પ્રમાણ $40$ થી $60$ ટકાની વચ્ચે છે. આ ઘટના મુખ્યત્વે ક્લોરોફ્લોરોકાર્બન $(CFCs)$ અને અન્ય ઓઝોન-ક્ષયકારી પદાર્થોના વાતાવરણમાં મુક્ત થવાને કારણે થાય છે.

(C) ઉપલા વાતાવરણમાં રહેલા પૃથ્વીના ઓઝોન સ્તરમાં ઉદ્યોગો અથવા અન્ય માનવીય પ્રવૃત્તિઓમાંથી મુક્ત થતા વાયુરૂપ બ્રોમિન અથવા ક્લોરિન ધરાવતા રાસાયણિક સંયોજનોને કારણે થતા ક્રમિક ઘટાડાને ઓઝોન ક્ષય (Ozone depletion) કહેવામાં આવે છે. આ ઘટનાને ખાસ કરીને ઓઝોન ક્ષય તરીકે ઓળખવામાં આવે છે,જે એન્ટાર્કટિકા જેવા અમુક પ્રદેશોમાં 'ઓઝોન છિદ્ર'ના નિર્માણ તરફ દોરી જાય છે.

(A) ઓઝોન સ્તરના ક્ષય માટે મુખ્યત્વે વાતાવરણમાં ક્લોરોફ્લોરોકાર્બન $(CFCs)$ નું ઉત્સર્જન જવાબદાર છે.
જ્યારે આ $CFCs$ સ્ટ્રેટોસ્ફિયર (સમતાપ આવરણ) માં પહોંચે છે,ત્યારે પારજાંબલી કિરણો દ્વારા તેનું વિઘટન થાય છે,જેનાથી ક્લોરિન $(Cl)$ પરમાણુઓ મુક્ત થાય છે.
આ ક્લોરિન પરમાણુઓ ઓઝોન $(O_3)$ ના અણુઓના વિનાશમાં ઉદ્દીપક તરીકે કાર્ય કરે છે અને તેને ઓક્સિજન $(O_2)$ માં રૂપાંતરિત કરે છે.
તેથી,વાતાવરણમાં ક્લોરિન $(Cl)$ પરમાણુઓનું ઉમેરણ એ ઓઝોન ક્ષય માટેનું મુખ્ય પરિબળ છે.

(A) રેફ્રિજરેટર અને એર કંડિશનરમાં રેફ્રિજન્ટ તરીકે સામાન્ય રીતે $Freon$ (ક્લોરોફ્લોરોકાર્બન અથવા $CFCs$ નો એક સમૂહ) વપરાય છે.
$Freon$ એ ક્લોરોફ્લોરોકાર્બનનો એક વ્યાપારી નામ છે,જે તેની સ્થિરતા અને બિન-ઝેરી પ્રકૃતિને કારણે વ્યાપકપણે વપરાતા હતા,જોકે હવે તેનો ઉપયોગ ઘટાડવામાં આવી રહ્યો છે કારણ કે તે ઓઝોન સ્તરના ઘટાડામાં ફાળો આપે છે.

(B) પર્યાવરણીય સમસ્યા એટલે માનવીય પ્રવૃત્તિઓની જૈવ-ભૌતિક પર્યાવરણ પર થતી હાનિકારક અસરો.
$A$. મુક્ત ઓક્સિજન પરમાણુનું ઓક્સિજન અણુ સાથે જોડાણ $(O + O_2 \rightarrow O_3)$ એ એક કુદરતી રાસાયણિક પ્રક્રિયા છે જે ઓઝોન બનાવે છે.
$B$. ઓઝોન સ્તરમાં ઘટાડો એ એક ગંભીર પર્યાવરણીય સમસ્યા છે,જે ક્લોરોફ્લોરોકાર્બન $(CFCs)$ અને અન્ય પ્રદૂષકોના ઉત્સર્જનને કારણે થાય છે,જેના પરિણામે પૃથ્વીની સપાટી પર વધુ $UV$ કિરણો પહોંચે છે.
$C$. પાણીનો ભરાવો એ સામાન્ય રીતે ભૌતિક ઘટના છે,આ સંદર્ભમાં તે પર્યાવરણીય સમસ્યા નથી.
$D$. ભૂખમરો એ સામાજિક-આર્થિક મુદ્દો છે,સીધી પર્યાવરણીય સમસ્યા નથી.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $B$ છે.

(D) પર્યાવરણીય અભ્યાસો અને શહેરી કચરાના વ્યવસ્થાપન અંગેના ડેટા મુજબ,એવું અનુમાન છે કે શહેરી વિસ્તારમાં રહેતી દરેક વ્યક્તિ દરરોજ આશરે $0.5 \ kg$ કચરો ઉત્પન્ન કરે છે.
આ કચરામાં જૈવ-વિઘટનીય પદાર્થો,પ્લાસ્ટિક,કાગળ અને અન્ય ઘરગથ્થુ કચરાનો સમાવેશ થાય છે.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $D$ છે.

(A) પરિસ્થિતિકીય તંત્રમાં, ઉર્જા ઉત્પાદકોથી ઉપભોક્તાઓ તરફ વહે છે। ઉર્જાના સ્થાનાંતરના $10\%$ ના નિયમ મુજબ, એક પોષક સ્તરે ઉપલબ્ધ ઉર્જાના માત્ર $10\%$ જેટલી જ ઉર્જા તેના પછીના ઉચ્ચ પોષક સ્તરે સ્થાનાંતરિત થાય છે।
ઉત્પાદકો (વનસ્પતિઓ) પ્રકાશસંશ્લેષણ દ્વારા સીધી સૌર ઉર્જા મેળવે છે, તેથી તેમની પાસે સૌથી વધુ ઉર્જા હોય છે।
જેમ જેમ આપણે આહાર શૃંખલામાં ઉપર જઈએ છીએ, તેમ તેમ ચયાપચયની પ્રક્રિયાઓ દરમિયાન ઉર્જા ઉષ્મા સ્વરૂપે વ્યય પામે છે, જેના પરિણામે દરેક ક્રમિક સ્તરે ઉર્જામાં ઘટાડો થાય છે।
તેથી, ઉત્પાદકો પ્રથમ પોષક સ્તર ધરાવે છે અને તેમની પાસે સૌથી વધુ ઉર્જા હોય છે।

(B) સાચી જોડ નીચે મુજબ છે:
$1.$ ઉત્પાદક: લીલ $(c)$ એ સ્વયંપોષી સજીવો છે જે પ્રકાશસંશ્લેષણ દ્વારા ખોરાક બનાવે છે.
$2.$ તૃણાહારી: સસલું $(a)$ એ પ્રાણી છે જે મુખ્યત્વે વનસ્પતિ પર આધાર રાખે છે.
$3.$ માંસાહારી: સાપ $(d)$ એ પ્રાણી છે જે મુખ્યત્વે અન્ય પ્રાણીઓનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે.
$4.$ મિશ્રાહારી: રીંછ $(b)$ એ પ્રાણી છે જે વનસ્પતિ અને પ્રાણી બંનેનો ખોરાક તરીકે ઉપયોગ કરે છે.
તેથી, સાચો ક્રમ $(1-c), (2-a), (3-d), (4-b)$ છે.