(A) પેપર્ડ મોથ $(Biston \text{ } betularia)$ ની વસ્તીમાં બે પ્રકારો અસ્તિત્વમાં હતા: આછા રંગના (ગ્રે) અને ઘેરા રંગના (મેલેનિક/કાળા).
ઔદ્યોગિકીકરણ પહેલા $(1850)$, આછા રંગના ફુદા વધુ જોવા મળતા હતા કારણ કે તેઓ લાઈકેનથી ઢંકાયેલા વૃક્ષોના થડ સાથે ભળી જતા હતા, જે શિકારીઓ સામે અસરકારક છદ્માવરણ (camouflage) પૂરું પાડતું હતું.
ઘેરા રંગના ફુદા સરળતાથી દેખાઈ જતા હતા અને શિકારીઓ દ્વારા ખાઈ લેવાતા હતા, તેથી તેમની સંખ્યા ખૂબ ઓછી હતી.
ઔદ્યોગિકીકરણ $(1920)$ સાથે, વૃક્ષોના થડ કાળા ધુમાડા (soot) થી ઢંકાઈ ગયા, જેના કારણે લાઈકેન નાશ પામ્યા. આનાથી ઘેરા રંગના ફુદાને વધુ સારું છદ્માવરણ મળ્યું, જેના પરિણામે તેમની વસ્તીમાં વધારો થયો.
જો ઉદ્યોગો દૂર કરવામાં આવ્યા હોત, તો પર્યાવરણ ધીમે ધીમે તેની પૂર્વ-ઔદ્યોગિક સ્થિતિમાં પાછું આવ્યું હોત (લાઈકેન ફરીથી ઉગ્યા હોત). પરિણામે, ઘેરા રંગના ફુદાએ તેમનો છદ્માવરણનો લાભ ગુમાવ્યો હોત, તેઓ શિકારીઓને વધુ સ્પષ્ટ દેખાયા હોત અને તેમની વસ્તીમાં ઘટાડો થયો હોત, જ્યારે આછા રંગના ફુદાએ તેમનો પસંદગીયુક્ત લાભ ફરીથી મેળવ્યો હોત.