(A) બનાવટ: ક્લોરલ અને ક્લોરોબેન્ઝિનની સાંદ્ર સલ્ફ્યુરિક એસિડની હાજરીમાં પ્રક્રિયા કરતાં $DDT$ બને છે.
$(b)$ શોધ: તે પ્રથમ ક્લોરિનયુક્ત કાર્બનિક જંતુનાશક છે. $1873$ માં તે પ્રથમ વખત બનાવાયો હતો અને $1939$ માં સ્વિઝરલેન્ડના ગિગી ઔષધાલયના પૌલ મુલરે તેની જંતુનાશક તરીકેની અસરકારકતા શોધી હતી. $1948$ માં પૌલ મુલરને આ શોધ માટે ચિકિત્સા અને દેહેધર્મવિદ્યા માટેનું 'નોબલ પારિતોષિક' એનાયત કરવામાં આવ્યું હતું.
$(c)$ ગુણધર્મો: $(i)$ $DDT$ સફેદ ઘન પદાર્થ છે. $(ii)$ તેમાંથી ક્લોરિનની તીવ્ર વાસ આવે છે અને તેનાથી આંખોમાં બળતરા થાય છે. $(iii)$ શરીરમાં પ્રવેશવાથી કૅન્સર થવાની શક્યતા રહે છે.
$(d)$ ઉપયોગો: તે જંતુનાશક તરીકે ખૂબ ઉપયોગી છે. તે મેલેરિયા ફેલાવતા મચ્છરો અને ટાઈફસ ફેલાવતી જૂના નાશ કરવામાં અસરકારક હતો. દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધ પછી તેનો ઉપયોગ વિશ્વસ્તરે વધ્યો હતો.
$(e)$ સમસ્યાઓ અને નુકસાનો: $1940$ ના અંતમાં તેના વધુ પડતા ઉપયોગથી સમસ્યાઓ સર્જાઈ. જંતુઓએ $DDT$ સામે પ્રતિરોધકતા વિકસાવી અને તે માછલીઓ માટે અતિઝેરી સાબિત થયો. તે રાસાયણિક રીતે સ્થાયી અને ચરબીમાં દ્રાવ્ય હોવાથી ચરબીયુક્ત પેશીઓમાં જમા થાય છે. $1973$ માં યુનાઈટેડ સ્ટેટ્સે તેના ઉપયોગ પર પ્રતિબંધ મૂક્યો હતો,તેમ છતાં વિશ્વના ઘણા ભાગોમાં તેનો ઉપયોગ આજે પણ થાય છે.