(N/A) જ્યારે કોઈ અલગ વાયુરૂપ પરમાણુની સંયોજકતા કક્ષામાં ઇલેક્ટ્રોન ઉમેરવામાં આવે છે,ત્યારે તત્વની ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી મુક્ત થતી ઉર્જા જેટલી હોય છે. $A_{(g)} + e^{-} \longrightarrow A^{-}_{(g)}$; $\Delta_{eg}H = \text{ઋણ}$.
ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પીને અસર કરતા પરિબળો:
$(i)$ અસરકારક કેન્દ્રીય વીજભાર: જેમ કેન્દ્રનું આવતા ઇલેક્ટ્રોન પ્રત્યેનું આકર્ષણ વધે છે,તેમ ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી વધુ ઋણ બને છે.
$(ii)$ પરમાણુનું કદ: જેમ પરમાણુનું કદ વધે છે,તેમ ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી ઓછી ઋણ બને છે કારણ કે આવતો ઇલેક્ટ્રોન કેન્દ્રથી દૂર હોય છે.
$(iii)$ પેટાકોષનો પ્રકાર: ઇલેક્ટ્રોન ઉમેરવાની સરળતા પેટાકોષની નિકટતા પર આધાર રાખે છે. ઇલેક્ટ્રોન ઉમેરવા માટેની સ્થિરતાનો સામાન્ય ક્રમ $s > p > d > f$ છે.
$(iv)$ ઇલેક્ટ્રોનિક રચના: અર્ધ-પૂર્ણ અને સંપૂર્ણ ભરાયેલા પેટાકોષો સ્થિર રચના ધરાવે છે,તેથી તેમાં ઇલેક્ટ્રોન ઉમેરવો ઉર્જાની દ્રષ્ટિએ અનુકૂળ નથી.
આવર્ત કોષ્ટકમાં ફેરફાર:
આવર્તમાં: સામાન્ય રીતે,અસરકારક કેન્દ્રીય વીજભારમાં વધારો અને પરમાણુ કદમાં ઘટાડાને કારણે ડાબેથી જમણે જતાં ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી વધુ ઋણ બને છે.
સમૂહમાં: ઉપરથી નીચે જતાં ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી ઓછી ઋણ બને છે કારણ કે પરમાણુનું કદ વધે છે.
નોંધ: $O$ અથવા $F$ ની ઇલેક્ટ્રોન પ્રાપ્તિ એન્થાલ્પી તેમના પછીના તત્વો ($S$ અથવા $Cl$) કરતા ઓછી ઋણ હોય છે કારણ કે $n=2$ કક્ષામાં ઇલેક્ટ્રોન-ઇલેક્ટ્રોન વચ્ચેનું અપાકર્ષણ વધુ હોય છે.