(N/A) પરમાણ્વીય ત્રિજ્યા બંધના પ્રકાર પર આધારિત છે,જેમ કે ધાત્વિય ત્રિજ્યા અથવા સહસંયોજક ત્રિજ્યા,જે બંધિત પરમાણુઓ વચ્ચેના આંતરકેન્દ્રીય અંતરના અડધા જેટલી હોય છે.
$(a)$ જ્યારે પરમાણુ ઇલેક્ટ્રોન મેળવે છે,ત્યારે તે ઋણ આયન (એનાયન) બનાવે છે. ઋણ આયનની ત્રિજ્યા હંમેશા તેના મૂળ તટસ્થ પરમાણુ કરતા મોટી હોય છે. આનું કારણ એ છે કે એક કે તેથી વધુ ઇલેક્ટ્રોન ઉમેરવાથી ઇલેક્ટ્રોન-ઇલેક્ટ્રોન વચ્ચેનું અપાકર્ષણ વધે છે,જ્યારે અસરકારક કેન્દ્રીય વીજભાર $(Z_{eff})$ ઘટે છે,જેનાથી ઇલેક્ટ્રોન વાદળ વિસ્તરે છે.
$(b)$ જ્યારે પરમાણુ ઇલેક્ટ્રોન ગુમાવે છે,ત્યારે તે ધન આયન (કેટાયન) બનાવે છે. ધન આયનની ત્રિજ્યા હંમેશા તેના મૂળ તટસ્થ પરમાણુ કરતા નાની હોય છે. આનું કારણ એ છે કે ઇલેક્ટ્રોન ગુમાવવાથી બાકી રહેલા ઇલેક્ટ્રોન દીઠ અસરકારક કેન્દ્રીય વીજભાર વધે છે,જે ઇલેક્ટ્રોન વાદળને કેન્દ્રની નજીક ખેંચે છે.
સારાંશમાં,આઈસોઈલેક્ટ્રોનિક સ્પીસીઝ માટે: $\text{ધન આયનની ત્રિજ્યા} < \text{તટસ્થ પરમાણુની ત્રિજ્યા} < \text{ઋણ આયનની ત્રિજ્યા}$.